Categoriearchief: Artikel – 2014

Een Korte Handleiding Voor de Feestdagen

 

Beste lezers. Het is bijna zover. Kerst en Oud en Nieuw. Prachtige feestdagen waar we ons weer helemaal gaan vol stampen met allerlei lekkernijen. En dat is fijn.

Maar ik wil je ook nog even herinneren aan het volgende.

Zie de feestdagen ook als een gelegenheid om af te remmen. Om even te stoppen met wat je normaal bezig houd. Wat dat ook mag zijn. Even niet werken, even niet druk maken om van alles en nog wat, even niet mopperen. Nope.

Nu even niet.

Het is tijd om samen te zijn met de mensen die je dierbaar zijn. Om lekker met elkaar te eten of een bordspel te spelen. En wat als je alleen bent deze kerst? Geniet dan van het alleen zijn. Met volle teugen. Geniet ervan dat je nu even niet sociaal hoeft te doen. Geniet ervan dat je twee volledig vrije dagen hebt om te doen wat jij wilt. Mooi toch?

Vergeet Serieus Request, vergeet Wham en Mariah Carey, vergeet al die zoetsappige reclames op tv…

Wees samen. Wees alleen. Het maakt niet uit. Geniet van de feestdagen want ze zijn zo voorbij.

Wat Iris en ik gaan doen met kerst en oud en nieuw? Waarschijnlijk lekker thuis zijn. Ik zit weer eens aan een zware antibiotica kuur omdat ik griep en een longontsteking heb. Vorige week was een zeer zware week toen mijn oma overleed. Emotioneel en fysiek.

Thats Life.

Anyway. Ook ik ga even afremmen. Even genieten van ‘niet hoeven’. Omdat het kan, en omdat het moet (van mijn dokter haha).

Beste lezer… Ik wil je bedanken voor een geweldig eerste jaar van deze site. Dank voor je vertrouwen, dank voor het lezen en ik hoop dat je iets aan mijn artikelen gehad hebt.

Voor nu:

“HO HO HO MERRY CHRISTMAS!”

–  –  –

Percy’s mailing

Join Percy’s ‘clubbie’ van meer dan 5000 man en ontvang nieuwe artikelen, videos + boeken en documentaire tips geheel gratis in je mail!

Vul hieronder je mail adres in. Tof dat je van de partij bent!

[thrive_leads id=’10741′]

p.s. Hoezo niet joinen via social media? Dit is waarom ik dat geen goed idee vind.

– – –

Bedankt voor het delen van dit artikel!

 

Bekijk de vlogs van Percy en Iris op het YouTube kanaal

Mijn Toespraak voor Oma Aaf

 

Vorige week (december 2015) is mijn lieve oma, Aaf Tienhooven, overleden. Ze is 84 jaar geworden en heeft een heel, heel mooi leven gehad. Met Oma Aaf heb ik een zeer bijzondere band. Het was de oma die mij door dik en dun steunde. Ik heb ook veel van haar mogen leren en ik heb stiekem zo een gevoel dat deze hele site mede door haar ontstaan is.

Al heeft ze nooit echt begrepen wat ik doe met mijn site. “Iets met computers” zei ik dan altijd. En dan was het goed.

Gisteren (17 december) hadden we de crematie. Ik heb een stuk geschreven die ik tijdens de plechtigheid heb voorgedragen. Dat verhaal wil ik heel graag met je delen. Of deze site de juiste plek is om dat te doen? Ja, ik denk van wel.

Deze site gaat over hoe ik probeer zoveel mogelijk uit het leven te halen, zo open mogelijk te zijn voor wat er op mijn pad komt en hoe ik probeer mijn leven in te richten zodat ik, en hopelijk ook jij, achteraf durf te zeggen: “Yes, dat was gaaf!”

Mijn oma had geen site nodig. Die leefde dat al. En daarom is ze voor mij een grote inspiratie. Ze is meer dan een oma.

Ik dank je enorm voor het lezen van mijn verhaal. Het doet mij goed om het verhaal van mijn oma de wereld in te gooien. Ze vind het waarschijnlijk prachtig dat ze na haar dood alsnog iets kan bijdragen aan de mensen. Ik zie het dan ook als een overwinning als jij en ik de wijze woorden van mijn oma kunnen naleven.

Bedankt voor je tijd. Bedankt voor je aandacht. En bedankt voor het lezen.

(Leestijd: 7 minuten)

Oma Aaf

“Percy… denk je dat ik het ga redden?” Vroeg oma aan me toen ze in het ziekenhuis lag.

“Ja oma. Ik denk het wel. Wat denk jij? Ga je het redden?”
“Ja.” Zei ze met haar verzwakte stem.
“Dan is het goed.” zei ik opgelucht.
“Ja.”
“Eerst eens even wat drinken. Wat wil je? Water of bosvruchten sap?”
“Bosvruchten.”

Ik schenk de zoveelste beker bosvruchten sap in voor oma. Ze is ziek. Heel ziek. Dat beseft ze zelf ook want ze zei tegen ons: “Jongens, ik ben uitermate ziek.” En ja oma, dat is deze keer verdomd goed te zien.

Elke keer flikt ze het weer om met de feestdagen in het ziekenhuis te belanden. Dit is nu al de 4de keer op rij. Deze keer is ze besmet geraakt met een vervelende bacterie. Hierdoor ligt ze alleen in een kamer en moet de verpleging speciale kleding aantrekken als ze oma willen verzorgen. Het maakt de boel er niet veel vrolijker op.

Terwijl ik de bosvruchten sap inschenk denk ik aan de zuster die Iris en mij daarnet flink op onze donder heeft gegeven:

“Mevrouw Tienhooven mag GEEN limonade drinken. Alleen water. Als ze limonade in haar longen krijgt, dan krijgt ze een infectie. En dat kunnen we hier niet hebben. Water mag wel.”

Ik schenk het glas extra vol met bosvruchten sap. Oma Aaf dronk namelijk geen water. Vroeger niet en nu niet. Dat was geen drinken vond ze. Oma Aaf wist donders goed wat ze wel en niet mocht. Ze koos ervoor om niet altijd te doen wat de doctors haar adviseerde. Stom? Misschien. Ze was zich er bewust van, maar deed wat zij dacht dat ‘leven’ was. Zo mocht ze bijvoorbeeld geen suiker in haar thee. Ze was namelijk zwaar suikerpatiënt. Van haar doctors en dochters kreeg ze de opdracht om zoetjes te gebruiken. Dat deed ze dan ook. Maar alleen als Anouschka of Carin bij haar in de buurt waren. Als ik en Iris er waren vroeg ze altijd om een scheppie suiker. Extra veel.

“Jochie, doe er maar lekker veel suiker in hoor” zei ze dan vanaf haar stoel bij het raam. “En pak eens een koekie voor me, wil je?”

En ik deed dat.

“Ja maar oma dat mag je toch eigenlijk niet hebben met je suikerziekte?”
“Jochie, je leeft maar één keer”. Hap hap hap, en weg was het koekie.

Ik loop met een vol glas bosvruchten sap naar het bed van oma. Ze is weer eens in slaap gesukkeld. Ze is moe van het vechten. Heel moe.

“Oma! Wakker worden!” schreeuw ik tegen haar. Haar ogen springen open, en draaiend kijkt ze om zich heen. Ze ziet me en kijkt iets vrolijker. Ik zie dat ze me ziet en voel me intens gelukkig. Ik kan niet veel doen, maar ze weet dat ik er voor haar ben. En ze weet dat ze niet alleen is in deze kamer. Alleen zijn, daar had ze de pest hekel aan.

“Oma, ik heb bosvruchten sap voor je. Wil je?”

“Ja.”

Oma Aaf zei altijd ja. Nu naar omstandigheden iets minder krachtig, maar de JA was er nog steeds. De oma die daar in bed lag was nog steeds mijn oma. Weliswaar met één been minder, maar he, dat mocht de pret niet drukken.

“Oma. Iris is er ook. Zie je haar? Je oude huisgenoot!”

“Owja, ja.”

Oma’s oude huisgenoot was er ook. Mijn lieve vriendin Iris. Het is het meisje waar oma Aaf ook ja tegen zei toen we aan haar vroegen of Iris bij haar mocht komen wonen. Het is iets wat ik nooit zou vergeten en voor mij symbool staat voor de openheid van oma Aaf.

Toen Iris hier in Nederland kwam studeren zijn wij door onze studie met elkaar in contact gekomen. Van het een komt het ander en voor je het weet wil je niet meer zonder elkaar, en kan je niet meer zonder elkaar. Onze relatie was begonnen.

Iris had echter geen woning en stond natuurlijk ook niet ingeschreven bij woningnet. Toen ze klaar was met haar studie had ze geen baan, geen kennis van de Nederlandse taal en geen kennis van de Nederlandse cultuur. Ze had ook geen dak boven haar hoofd.

Wat te doen?

Mijn vader, Frans, is in zijn leven zeer druk bezig geweest met het produceren van diverse kinderen. Het grote huis van Frans en Irma, aan de Anne de Vrieshove, zat bomvol met puberende kids. Daar kon onmogelijk nog een Taiwanees meisje bij. Dat ging echt niet passen.

“Oma Aaf heeft plek.” Zei mijn vader. “Ik denk wel dat ze ja zegt als we vragen of Iris bij haar kan komen wonen.”
“Nee joh gek. Oma is al veel te oud. En Iris spreekt geen Nederlands en oma geen Chinees.” Onderbrak ik hem.
“Ze kan wel een paar woordjes engels” zei mijn vader. “Wacht. Ik zal haar eens effe bellen.”

Mijn vader pakte de telefoon op en belde naar zijn moeder. Ik bleef in de woonkamer wachten. Ik was zenuwachtig of deze laatste optie zou gaan werken. In mijn hoofd liep ik alvast op de zaken voorruit. Oma Aaf, 80 jaar oud. Geboren en getogen in hartje Utrecht. Heeft de tweede wereld oorlog overleefd. Was getrouwd met opa Ton. Opa Ton die niets moest hebben van chinees eten. Daar krijg je spleetogen van zei hij.

De kans dat daar een Taiwanees meisje kon komen wonen schatte ik zeer klein in.

“En?” vroeg ik aan mijn vader toen hij klaar was met bellen.
“Nou, Aaf vroeg of ze vandaag al kan komen. Ze heeft ruimte zat en daarbij vind ze het super gezellig als Iris bij haar intrekt.”
“Jesus! Serieus? Vind ze het geen probleem?”
“Nee. En dat wist ik ook wel hoor.” Zei mijn vader. “Zo is oma altijd al geweest. Iedereen is welkom bij Aaf. Laten we de spullen van Iris gaan ophalen, dan kan ze vanavond nog bij haar intrekken.”

Oma Aaf was altijd al mijn held geweest, maar dit sloeg alles! Iris en ik waren dolgelukkig. En oma Aaf ook.

Want wat bleek nou… Oma Aaf vind het vreselijk om alleen thuis te zijn. Vooral in dat veel te grote huis aan de Ernstcleashove. Dat huis met die vele traptreden waar ze elke dag tegenop moest klimmen om bij de wasmachine op zolder te komen. Ze vond het verschrikkelijk om alleen te zijn in dat huis. De Rooseveltlaan, dat was pas lekker wonen. In de Flat. Als je dan uit het raam keek dan zag je de boten in het kanaal zo voorbij komen. Dat was pas mooi.

Maar dat huis in Nieuwegein? Nee, dat was omdat opa Ton het wou.

Oma woonde alweer een tijdje alleen in het grote huis, want opa Ton was een poos geleden overleden. Iets wat ze altijd moeilijk heeft gevonden. Maar nu kreeg ze weer een nieuwe huisgenoot. Een meisje uit Taiwan.

En hoe ze met elkaar communiceerden? Ze communiceerden met iets wat ze beide gemeen hadden.

De liefde voor het eten.

In Taiwan eet je geen broodje kaas als ontbijt. Gebruikelijk is om daar met warm eten de dag te starten. Iris maakt elke ochtend warm eten voor zichzelf klaar… En wie at er dan met haar mee? Juistem. Oma Aaf. Het maakte niet uit wat je oma Aaf voorschotelde, ze schoof alles naar binnen.

80 jaar, maar nog zo avontuurlijk en open van geest. Daar teken ik voor. Oma Aaf was een vrij mens.

Maar ook overdag was oma benieuwd wat Iris aan het koken was. Zelf kon ze ook goed koken, maar de Aziatische keuken was geheel nieuw voor haar. Iris was niet thuis maar er stond wel een pan soep op het fornuis, zacht te pruttelen. Oma was benieuwd wat het was en ging op onderzoek uit. Even stiekem proeven. Gewoon met een lepel uit de pan. De soep had een mooie stevige rode kleur.

“AH! Lekker. Tomatensoep.” Zou ze gedacht moeten hebben. Met een grote lepel viste ze wat soep uit de pan en slurpte ze het naar binnen. Ze kwam er waarschijnlijk al snel achter dat het geen tomaten soep was. Oma moet knalrood aangelopen zijn, want ze was voor het eerst in haar leven in aanraking gekomen met Suchuan soep. Dat is de meest hete soep die je in het Verre Oosten kan vinden! De tranen moeten over haar gezicht hebben gelopen. Het is een wonder dat ze dat overleefd heeft.

Toen Iris die avond thuis kwam viel het haar op dat oma constant water aan het drinken was. Ze dronk het alsof haar leven er vanaf hing. Toen oma later opbiechtte dat ze uit de pan had staan lopen slurpen wisten we ook waarom!

Weet wat je in huis haalt oma! Weet wat je in huis haalt…

En in de avond werden de rollen omgedraaid. Dan at Iris hutspot van oma Aaf. Of heerlijke Hasjee. En ik at ook mee. Het was er reuze gezellig. En er is nog nooit iemand zo snel ingeburgerd als Iris. En dat allemaal dankzij oma Aaf.

Dat was mijn oma. Positief, eerlijk, nooit moeilijk, gezellig en vrolijk. En dik. Dat was ze ook. Al vond ze zelf van niet. En nu zijn we in het ziekenhuis en zou het nog twee dagen duren voordat ze komt te overlijden. De familie weet het en zij voelt het. Ze was er bang voor zei ze tegen me. Om dood te gaan. “Ja oma…” dat was het enige wat ik kon zeggen.

Met een vol glas bosvruchten sap loop ik naar haar toe. “Jesus, wat is ze veel afgevallen zeg. Het valt me nu pas op.”
“Oma. Ik heb drinken voor je.”

“Ja.”

“Doe je mond even iets open oma, anders gaan we lopen kneien. En als de zuster ziet dat er limonade op je shirt zit, dan krijgen we ook nog op ons flikker.”
“En kijk nou joh oma. Je tanden. Ze zitten schots en scheef.” Zei ik lachend.
“Ja.” Zei ze weer. Als ze goed bij was geweest had ze met me mee gelachen. Ik weet het zeker. Zo was ze.

Met haar tong vind ze het rietje en ze zuigt in een keer de limonade naar binnen. Ze heeft dorst, heel veel dorst. De griep heeft haar flink doen uitdrogen en ze drinkt daarom extra veel.
“Wil je nog meer bosvruchten sap oma?”

“Ja.”

Ik loop naar haar kastje toe en schenk nog wat in. Ik weet dat ze het niet mag, maar he. Ach. Ik schenk het glas extra vol. En terwijl ik dit doe zie ik in mijn gedachte oma Aaf thuis in haar stoel zitten. Waar ze altijd zat. Bij het raam. Met haar korte dunne beentjes iets in de lucht en haar vingers vol met goud. Met de afstandsbediening, de telefoon en een foto van opa Ton binnen hand bereik. Naast haar staat een kop thee die Iris en ik haar gegeven hebben. Je kan het herkennen aan de bodem met suiker. Zoveel suiker dat het lepeltje rechtop blijft staan.

Ze neemt een grote slok van haar thee. Ze geniet ervan, ik kan het aan haar zien. Ze zit tevreden in haar stoel en voordat ze een hap neemt van haar koekie, zegt ze tegen me:

“Jochie, je leeft maar één keer. Dan mot je er wel van genieten.”

tienhoven2

–  –  –

Percy’s mailing

Join Percy’s ‘clubbie’ van meer dan 5000 man en ontvang nieuwe artikelen, videos + boeken en documentaire tips geheel gratis in je mail!

Vul hieronder je mail adres in. Tof dat je van de partij bent!

[thrive_leads id=’10741′]

p.s. Hoezo niet joinen via social media? Dit is waarom ik dat geen goed idee vind.

– – –

Bedankt voor het delen van dit artikel!

 

Bekijk de vlogs van Percy en Iris op het YouTube kanaal

Wees Je Eigen Dictator

 

Om de beste versie van mezelf te ontwikkelen heb ik de vrijheid genomen om mezelf wat vrijheden af te nemen. Vrijheden op het gebied van voeding, internet, hobby’s en entertainment.

Het is goed om zo nu en dan wat beperkingen voor onszelf op te leggen. Het is nodig om niet als van God Los te leven. En het fijne van je eigen beperkingen opleggen is dat het jou eigen keuzes zijn. En niet van een of andere hogere macht.

In dit artikel leg ik je uit hoe ik met een dictatoriale vuist over huize Tienhooven waak. En waarom ik dat doe. Ook leg ik je uit hoe jij de eerste stappen kan maken naar een leven VOL beperkingen.

Heb je er zin in comrade?

Lets go!

Voeding

Toen Iris en ik samen gingen wonen hebben we besloten dat we geen frisdrank meer in huis zouden halen. We waren het er over eens dat frisdrank niet veel goeds brengt en dat we het beter uit ons huis kunnen verbannen. Geen Cola, geen Fanta en geen aanmaak limonade.

Maar ook sinaasappelsap komt niet voor in het huis van Supreme Leader Percy.

Wat je niet in huis hebt kan je ook niet gebruiken. En raad eens wat? Het werkt. Want we drinken al heel lang geen frisdrank meer. Zolang niet meer dat de tandarts zich zorgen begint te maken. Zijn inkomen is namelijk aan het dalen. Dit houd niet in dat we nooit frisdrank drinken. Bij andere mensen drinken we het namelijk wel. Nergens hebben we een taboe voor. We doen er niet moeilijk over. Maar we kiezen ervoor om het niet in huis te halen.

Wat we dan wel drinken? Ali-Shan Oolong thee uit Taiwan (die we ook verkopen. Interesse? Mail me!). Groene matcha thee uit Japan en heerlijk verse koffie van Simon en Levelt.

Toen we besloten geen frisdrank en limonade meer te kopen hebben we ons geld geïnvesteerd in een slow-juicer (De Versapers). Het is een machine waar je van alles in kan gooien betreft groentes en fruit. Met schil en al. Binnen een poep en een zucht heb je een sapje waar je bij de La Place al gauw 4 euro per beker voor betaald.

Kiwi juice, wortel juice of ananas juice. Of een groene smoothie van spinazie en weet ik veel. Veel! In de sapjes zitten geen toegevoegde suikers, geen andere chemische rommel en het is overheerlijk lekker. En Best of All: Een sapje maken op deze manier is spot goedkoop! Een zak appels kost namelijk helemaal niets.

*Percy’s Gratis Geld Tip: Haal fruit bij de Lidl of Nettorama. Zelfs een groenteboer is goedkoper dan de AH.

We besparen ook aardig wat geld door geen frisdrank en pakken sap meer te kopen.

En wat als vrienden langs komen? Wat geef je ze dan?

Iets uit de slow-juicer natuurlijk. Het is bijna een gewoonte geworden dat wanneer vrienden langskomen dat ze meegaan in de ‘beperkingen’. Ze komen aanzetten met allerlei soorten fruit (Sjoerd staat bekend om het meenemen van twee mango’s) en samen juicen we er op los.

Voor de rest halen we heel weinig zoetigheid in huis. Er zijn geen koekjes te vinden en ook geen vette hap. Een frituur pannen hebben we niet en willen we niet. Betekend dit dat we dan nooit koekjes eten of een patatje? Nee, zeker niet. Heel soms halen we een patatje, gewoon hier op de hoek. Maar omdat we wat meer moeite moeten doen dan wanneer we het in huis zouden hebben, gebeurd het een stuk minder.

De mens is van nature een lui wezen. Maak daar gebruik van!

Internetten

Mijn favo hobby. Internetten. Maar het is ook mijn werk. En ik vind het lastig van elkaar te scheiden. Als ik een nieuw artikel aan het schrijven ben dan is het heel gemakkelijk om even Facebook te checken. Of nu.nl. Of even lachen met wat filmpjes op dumpert.nl.

“Everything is just one mouse click away.”

Dat is echt zo, en dat is ook gelijk het probleem. Tijd om als Supreme Leader Percy in te grijpen.

Het is tijd voor de Nieuwegeinse Muur.

Diep in mijn computer (voor de nerds: in de terminal van de Mac) heb ik aangegeven dat ik de volgende websites niet kan benaderen:

www.nu.nl
www.dumpert.nl
www.geenstijl.nl
www.facebook.com

Als ik internet opstart dan zegt mijn computer dat ik de site niet kan openen. Tuurlijk kan ik dat stukje code weer verwijderen. Maar dat kost me allemaal net teveel moeite om het daadwerkelijk te doen. In het begin, toen ik deze blokkade oplegde, was het best grappig om besef te krijgen van mijn eigen gekke gewoontjes. Ik wist dat de sites geblokkeerd waren maar toch starte ik internet op om bijvoorbeeld nu.nl te checken. Om er dan achter te komen dat de boel niet werkt!

Zo stom is dat. Je voelt je echt betrapt.

Het is alsof je het licht in de wc aan doet terwijl het al aan staat. Gewoontes heten dat. De één beter dan de ander.

Als ik nu wil Facebook-en dan moet ik mijn tweede computer aanzetten. Daar heb ik de boel namelijk niet geblokkeerd. Ik moet dan opstaan en naar een andere kamer lopen om daar de computer aan te zetten. Ik moet mijn monitor aansluiten, ik moet inloggen… ik moet veel moeite doen. Zoveel moeite dat ik er eigenlijk geen zin in heb. Dat is meestal al genoeg om te realiseren dat het een impuls actie was en dat ik het nu beter even niet kan doen. Later, als mijn huidige taak af is. Dan kan ik Facebook checken.

Zo beste comrades… zo houd ik mijn internet verslaving in bedwang.

Entertainment

Al drie jaar lang leven we zonder tv. Althans, we hebben wel een tv scherm in huis maar we hebben geen Ziggo abonnement. We kunnen dus niet het journaal kijken. Ik heb ook geen idee wie er in de finale van The Voice staat en ik kan ook niet zien wat voor grappen en grollen onze mollige vriend Paul de Leeuw nu weer uithaalt. We besparen hierdoor heel veel geld, want een tv abbo is niet gratis (scheelt ons 360 euro per jaar).

Belangrijker is, is dat we heel veel tijd ‘over’ houden. Ook houd ik wat meer mentale ruimte vrij om de dingen te doen die ik wel wil doen. Nadeel is wel dat we de kleine nieuwtjes niet altijd even goed mee krijgen. Resultaat is dat ik soms niet mee kan praten op een verjaardag over bepaalde onderwerpen. In het begin voelt dat wat vervelend aan, maar het is ook heerlijk om niet alles te hoeven weten.

Mijn naam is Percy. Geen wikipedia.

Wat Iris en ik dan wel doen om ons te vermaken?

Ik merk dat ik veel meer ben gaan lezen op mijn e-reader. Boeken. En lange internet artikelen zoals deze, deze en deze. Dingen waar ik iets mee kan en waar ik iets aan heb. Als ik tv kanalen zou hebben dan zou ik dat waarschijnlijk veel minder doen. Ik zou dan voornamelijk aan het zappen zijn. Ook al wil ik dat niet, toch gebeurd het. En daarom leg ik de beperking op dat we geen tv kanalen hebben. Zodat ik ook weer eens een boek lees!

Even voor de duidelijkheid. Ik heb niets tegen mensen die tv kijken, gewoon lekker doen! Maar voor mij werkt het niet als ik zoveel keuzes heb. Ik beland dan van afleiding in afleiding en verzin duizend en één excuses om daarin te blijven. Vandaar de dictatoriale vuist van Supreme Leader Percy. GEEN TV!

Door deze keuze zijn we veel meer gaan creëren. Iris schildert bijvoorbeeld vaak of is bezig met haar Japanse taal cursus. Ik schrijf een artikel of probeer een nieuw akkoord te spelen op mijn ukelele. Zo af en toe kijken we een documentaire op Netflix of op Uitzending gemist via internet (dank lieve mensen voor het doorsturen van de vele geweldige kijk tips).

Er is altijd genoeg te doen, wees niet bang. Maar kies voor datgene wat jij echt wilt doen. Wil je alsnog The Voice kijken? DOE DAT! En geniet er verdorie van.

Met volle teugen.

Ik ben toch geen monnik!

Ik hoor het je zeggen: “Ja zeg Percy, wat een kluizenaars leven hebben jullie zeg. Ik kan dat niet hoor… ik ben toch geen monnik?”

Nee, je bent geen monnik, en ik ook niet. Zie het opleggen van beperkingen als een soort van vakantie. Als we op vakantie zijn hebben we ook weinig om ons heen. We betalen er zelfs voor om beperkingen te hebben. Sommige mensen kiezen ervoor om in een tent te slapen. Ergens op een grasveldje in plaats van een comfortabel warme bed.

Maar in een tent slapen voelt enorm vrij. Lekker in de natuur, even niets aan het hoofd. Even geen internet. Even niet moeten weten wat er in de wereld gebeurd. Rust. We laden op. We krijgen nieuwe energie.

We zijn op vakantie.

Je geniet van een goed boek, van een goede BBQ, van de omgeving en van elkaar. Is dat niet fijn? Wat als dat ook wat meer thuis kan? En ja tuurlijk, thuis ontvang je wel de blauwe enveloppen, en nee, het zal nooit zo zijn als op vakantie. Maar een beetje iets meer van dat vakantie gevoel thuis zou niet verkeerd zijn toch?

Dat is waar Iris en ik naar streven door voor onszelf een aantal beperkingen op te leggen.

Beperkingen voor jezelf opleggen moet je dus niet zien als beperkingen. Naar mijn idee creëert het juist een gevoel van vrijheid. Doordat we onszelf beperkingen opleggen creëren we fysieke EN mentale ruimte om ons te focussen op de dingen die we ECHT belangrijk vinden.

En dat is wat uiteindelijk telt.

Ik buig diep voor je

Als je begint met hier en daar een beperking op te leggen, leg dan de lat niet gelijk zo hoog. Maak kleine stapjes. Kijk eens naar jezelf en naar wat jou activiteiten per dag zijn. Word bewust van jezelf. Dat is stap 1.

Stap 2 is om actie te ondernemen.

Zit je te veel op Facebook? Kan je iets ondernemen zodat je minder vaak Facebook checkt? Misschien kan je je wachtwoord aan je geliefde geven zodat jij zelf niet meer kan inloggen (Dit hebben Iris en ik ook een jaar gedaan. Het wachtwoord voor Iris beheer ik nog steeds. Om de zoveel tijd log ik voor haar in).

Word je depressief van het journaal? Wie zegt dat je het journaal MOET volgen? Kan je het misschien zo inplannen dat je het één keer per week kijkt? Of vind een andere bron dan de NOS of nu.nl. Misschien decorrespondent.nl? Daar word het nieuws op een hele andere manier gebracht. Veel minder shockend en veel meer in-depth achtergrond verhalen.

Wil je afvallen maar is de koekjes trommel altijd rijkelijk gevuld? Vervang de koekjes voor iets anders. Al is het maar voor een week. Iris en ik hebben altijd snoep tomaatjes in huis ipv koekjes. Er zijn ook altijd walnoten en pecannoten in huis. Samen met pure chocolade (99%, voor de echte bikkels).

Leg jezelf een aantal beperkingen op en je zal al gauw ervaren dat het geen beperkingen zijn. Het geeft je een gevoel van vrijheid. Een gevoel van vakantie. En dat in je eigen huis. Gratis en voor niets.

Wees de dictator van je eigen leventje en ik zal diep voor je buigen.

Ik groet U, oh aanstaande Supreme Leader.

–  –  –

Percy’s mailing

Join Percy’s ‘clubbie’ van meer dan 5000 man en ontvang nieuwe artikelen, videos + boeken en documentaire tips geheel gratis in je mail!

Vul hieronder je mail adres in. Tof dat je van de partij bent!

[thrive_leads id=’10741′]

p.s. Hoezo niet joinen via social media? Dit is waarom ik dat geen goed idee vind.

– – –

Bedankt voor het delen van dit artikel!

 

Bekijk de vlogs van Percy en Iris op het YouTube kanaal

Leg de Lat Extra Laag

 

Leg de lat extra hoog! Dat is DE manier om je doel te bereiken. Maar is dat echt zo? Voor mij niet. Om dingen gedaan te krijgen moet ik juist de lat extra laag leggen.

Ik wil je graag vertellen waarom het voor mij niet werkt als ik de lat extra hoog leg. Maar eerst een kort zen verhaaltje (Ja ja, ik ben gek op de zen verhaaltjes. Ze zijn vaak heel oud maar zeer toepasselijk op het nu).

10 jaar!?

Er was eens een jonge zen monnik met flinke ambities. Hij was zeer strikt met zijn training en was klaar voor de volgende stap. Hij was op zoek naar verlichting. Niet verlichting voor in de kerstboom maar verlichting als in een staat van zijn. Verlichting is lastig uit te leggen maar als ik een voorbeeld mag geven van iemand die verlicht is dan denk ik dat dat de boeddha is. Jesus zal ook best onder die kwalificatie kunnen vallen. Dat soort mensen. Mensen met wijze woorden.

Net zoals Yoda uit Star Wars en Master Splinter uit The Teenage Mutant Ninja Turtles.

Anyway…

De jonge monnik wou ook verlichting bereiken en het liefst zo snel mogelijk. Daarom ging hij naar het zen klooster om daar in training te gaan.

Eenmaal aangekomen vroeg hij aan de oude zen leraar:
“Leraar. Als ik hier kom mediteren… hoelang duurt het dan voordat ik verlicht ben?
“10 jaar.” Zei de leraar.
“10 jaar? Dat is wel erg lang zeg. Damn… Echt 10 jaar ja?
“10 jaar.”
“En wat als ik nu meerdere keren per dag mediteer? Wat als ik nu beter mijn best doe en vroeger opsta? Wat als ik de lat flink hoog leg? “Hoelang duurt het dan?”

“20 jaar.”

1 januari

De eerste dag van het jaar is wanneer veel mensen de lat extra hoog leggen voor zichzelf. We spatten bijna uit elkaar van de ambities en we vertellen graag aan elkaar wat we dit jaar weer eens voor goeds gaan ondernemen. Goede voornemens noemen we ze. We roken onze laatste pakje sigaretten, we proppen ons nog één keer vol met een vette hap en we zuipen nog één keer een paar flessen wijn leeg.

Snel! Nu het nog kan! Morgen is het afgelopen. Dan starten de goede voornemens.

Op 1 januari gaat half Nederland als een verslaafde junkie Cold Turkey. Cold Turkey is wanneer je in één keer stopt met een verslaving. Het roer gaat dan drastisch om.

Onze goede voornemens zijn van start gegaan en de lat ligt hoog. Gruwelijk hoog.

1 januari gaat goed, 2 januari gaat ook goed, maar 3 januari… We komen erachter dat de lat veel te hoog ligt en voor we het weten vallen we weer terug in ons oude patroon. Shit, we hebben het weer niet gehaald. We balen en we schamen ons dood wanneer er word gevraagd hoe het staat met de goede voornemens in het nieuwe jaar.

We leggen de lat vaak zo hoog dat ons doel totaal onhaalbaar word. Maar toch weten we elke keer weer onszelf te overtuigen dat het DEZE keer wel gaat lukken. Ik ben er zelf ook heel goed in! Zo goed dat ik het denk ik op mijn CV ga zetten:

“Percy is een kei in zichzelf overtuigen in de dingen die totaal niet haalbaar zijn”.

Elke dag wandelen

Ik speel vaak met de gedachte dat ik wat meer moet bewegen. Ik schrijf veel, mail veel, computer veel. Het kan zo gebeuren dat ik een paar dagen lang naar mijn computer scherm zit te staren. Ik vind het heerlijk, maar het is niet goed voor mijn lichaam. Dus neem ik me voor om zo af en toe wat te bewegen. Wandelen schijnt één van de beste sporten te zijn (serieus!) om te doen. Je belast je lichaam niet en toch beweeg je. Win-win.

Wandelen, dat is wat ik ga doen. Net als alle opa’s uit de buurt.

Dus daar ga ik; Jas aan, schoenen aan. Wandelen.

Maar hoe ver wandel je dan? Omdat ik het nooit doe zou een kilometer al genoeg zijn geweest om mee te beginnen. Maar nee, ik denk dat ik, Percy de Frisse Fruitige Wandelaar, best wel een ommetje kan maken van 10 kilometer.

Ik leg de lat verdomde hoog.

Eenmaal thuis aangekomen heeft de wandeling een totaal averechts effect. In plaats van meer energie te hebben ben ik BEKAF en moet ik serieus bijkomen. Mijn rug doet pijn en mijn benen staan in de fik. Ik moet echt rusten nu.

En wat gebeurd er in mijn hoofd terwijl ik uitrust? Ik denk: Dat wandelen doe ik niet nog eens! Op dat moment kom ik niet tot het geniale inzicht dat ik de lat veel te hoog heb gelegd voor mezelf.

Een nieuw dieet

Een nieuwe manier van eten, een nieuw dieet, is voor veel mensen heftig om te doen. De lat ligt zeer hoog. Zo hoog dat veel mensen een specifiek dieet niet volhouden. We belasten het lichaam in één keer veel te zwaar door in een zeer korte periode ons eet patroon te veranderen. Onze grijze massa wil het wel, maar het lichaam werkt al snel tegen. Het lichaam snakt naar vet, zout en suikers. Dat wat hij normaal gewend is. Dit gaat zo niet langer. En we besluiten al snel dat het dieet niet voor ons weggelegd is. We voelen ons verslagen.

Maar plots is er hoop! Hoop in de vorm van onze beste vriendin. Want wat blijkt? Onze beste vriendin heeft een nieuw dieet gevonden wat WEL werkt. Echt. Serieus. Geen grappen! Getest in een laboratorium in Texas. En het is nog gemakkelijk ook zegt ze: Je mag alleen X en X en X en X en X niet eten. Geen probleem denken we. Makkie.

En daar gaan we weer. De lat word opnieuw flink hoog gelegd, maar deze keer gaat het lukken. Deze keer is ECHT anders.

Een andere aanpak

Zoals je ziet heeft het vaak geen zin om de lat zo extreem hoog te leggen. In het begin heb je veel goede moed maar al snel maakt de goede moed plaats voor zeer veel teleurstellingen. De lat hoog leggen is niet handig om je doel te bereiken. De zen leraar uit het verhaaltje gaf aan dat als je heel hard je best doet dat het juist langer gaat duren. Dat klinkt zeer tegenstrijdig maar toch denk ik dat het stiekem wel zo werkt. Althans, voor mij.

Wat ik als advies uit dit verhaaltje haal is dat zodra je de lat heel hoog legt dat je ook veel meer kans hebt dat het je niet gaat lukken. Er is een veel grotere kans dat je stopt omdat het gewoon weg niet te doen is. Hierdoor moet je opnieuw goede moed verzamelen (heel veel goede moed) om het nogmaals te proberen. Energie die we beter hadden kunnen inzetten in een paar kleine stapjes voorruit.

15 minuten wandelen

In de ochtend maak ik tegenwoordig een wandelingetje. Maximaal 15 minuten. Dat stelt geen moer voor zou je kunnen zeggen. En dat klopt ook. Feit is wel dat ik het doe en alleen dat al geeft me een goed gevoel. Doordat de lat zo laag ligt voel ik dat ik het kan. Het geeft me de juiste energie om de taak aan te kunnen.

Ik hoef geen berg te verzetten.

En man man man, wat geeft het een heerlijk gevoel als je voor jezelf de lat niet te hoog legt. De wereld om ons heen is al streng genoeg. Laten we dan vooral niet te streng voor onszelf zijn. Daar komt alleen maar teleurstelling van. Iedere keer weer. Beter is het om kleine stapjes te zetten. Dan ga je ook vooruit.

En weet je wat de grap is. Zodra je de lat lekker laag houd zal je zien dat je de lat vanzelf telkens iets verhoogd. Automatisch. Zo word 15 minuten wandelen opeens 18 minuten en 18 minuten word een half uur. Voor je het weet doe ik mee aan de Vierdaagse! HA!

Vrienden, wees alsjeblieft niet te streng voor jezelf. Leg de lat niet te hoog. Het werkt gewoon niet. Het put je uit. Natuurlijk moeten we grote dromen hebben maar maak kleine stapjes er naar toe. Dat is de enige manier om gemotiveerd te blijven en een constante vooruitgang te boeken.

Kleine vooruitgang is nog steeds vooruitgang.

GO!

–  –  –

Percy’s mailing

Join Percy’s ‘clubbie’ van meer dan 5000 man en ontvang nieuwe artikelen, videos + boeken en documentaire tips geheel gratis in je mail!

Vul hieronder je mail adres in. Tof dat je van de partij bent!

[thrive_leads id=’10741′]

p.s. Hoezo niet joinen via social media? Dit is waarom ik dat geen goed idee vind.

– – –

Bedankt voor het delen van dit artikel!

 

Bekijk de vlogs van Percy en Iris op het YouTube kanaal