Categoriearchief: Artikel – 2015

Me, Myself en Mijn Gare Lichaam

 

Sommige dingen… daar heb ik het liever niet over.

Eén daarvan is mijn handicap.

Ik verberg het het liefst. Doormiddel van kleding of door simpel weg het te negeren.

Dit heeft mij diverse keren flink in de problemen gebracht. Mijn handicap is onderdeel van mij. Dat kan en moet ik niet negeren. Toch verstop ik het liever. Alsof er niets aan de hand is. Zo ook online.

Dankzij de open mail conversatie met Patrick heb ik besloten toch mijn verhaal met jullie te delen.

Ik vind het eng om te doen. Maar het schijnt dat je het dan juist moet doen.

Nou. Daar gaat ie dan: Het verhaal achter mijn gare lichaam.

 

Half Zingend de Kerk Uit

Een fikse neuk partij en negen chagrijnige maanden later en BAM! Ik, Percy Antonius Tienhooven, zoon van Frans en Wendy, was geboren.

Scan 1(Ma, Pa, ik en mijn grote broer. Harry de hond.)

Doormiddel van een keizerssnee kwam ik als een kleine keizer ter wereld. Ik zette mijn eerste stapjes op planeet aarde. Naja, stapjes… ik werd keihard de wereld in getrokken. Door de arts. Zo hard, dat hij mijn been brak!

Ik, een paar uur oud, lag direct, als sneeuwwitje, opgebaard.

Scan(Veilig in mijn glazen kistje)

Maar ik was er. Percy. Eerste zoon en kleinzoon van.

Al snel kwam men erachter dat ik anders dan anders was. Ik had een syndroom. Multi Pterygium volgens Frias was de naam. Een mond vol klemtonen en een shitload aan complicaties.

Dit syndroom komt in vijf categorieën. Categorie vijf is de meest gunstige. Dan ben je klein, dun, scheef, lelijk maar niet dom. Ik zit in categorie vijf. Categorie één is alles hierboven, plus dat je een kastplantje bent. Je word dan ook maar een jaar of tien oud.

Categorie één is het bewijs dat moeder natuur keihard is.

Ik trok het winnende lot. Het lot uit een loterij waar ik eigenlijk niet aan mee had willen doen.

 

I Wanna Be a Real Boy

Al snel groeide ik op als een normale jongen. Ik zag er normaal uit en droeg normale kleren.

Naja, normaal; mijn moeder koos de meest belachelijke kleding voor mij uit. Dat had geen ENE FLIKKER met mijn handicap te maken! Alsof het syndroom nog niet erg genoeg was haha.

natalikleding

Net zoals Pinnokio ging ik ook naar een normale school. Samen met Mikal en Sylvester. Naar de OBS Tuindorp. Ik was veel te vinden achter de Nintendo, op het schoolplein en in het Wilhelmina kinderziekenhuis.

Scan 10(On Stage; met mijn Super Mario 3 shirt en My First Sony Walkman. THE man)

Toen ik ter wereld kwam was ik namelijk één van de eenentwintig personen ter wereld met dit syndroom. Met deze gift. Een hele karavaan aan artsen, van her en ver, kwamen bij elkaar om over mij te vergaderen.

Onder het genot van koffie en gevulde koeken ging het gesprek zoiets als:
“Beste Heren van het comité. We hebben weer een categorie vijf gevonden. Percy heet de ongelukkige.”
“Dokter Janssen. Ik zie dat Percy enorme flaporen heeft. Is dat een vernieuwde mutatie van het huidige syndroom?”
“Wel nee Dokter Keasar. Die flaporen, die heeft hij van zijn vader.”
“Ah. Dat verklaard een hoop. Dank u zeer waarde collega.”
“Tot uw dienst. Neem nog een gevulde koek. Ze zijn immers gratis.”

Zoiets.

 

De Menselijke Bonsai

Een vergroeiing van de spieren en een verkorting van de pezen. Dat is wat het syndroom inhoud.

Hierdoor kan ik mijn nek niet goed draaien. Dat geeft vele problemen. Bijvoorbeeld als ik naar mooie meisjes in de stad probeer te kijken. Ik moet dan mijn hele lichaam draaien. Dat valt op.

Iedere keer weer.

Die verkorte spieren en pezen zitten ook in mijn lichaam. Hierdoor kan mijn lichaam zich niet juist ‘ontplooien.’

Ik word scheef getrokken als een klein bonsai boompje.

Mijn rug groeit niet omhoog, maar op zij. Scoliose noemen ze dat. Twee kanten op. Naar rechts 38 graden en 431 kilometer naar voren.

fysio(Caesar therapie in het WKZ. Zo schattigggg :D)

Keido is mijn boeddhistische naam; het had ook Quasimodo kunnen zijn.

Door de verkromming in mijn rug en de verkorte pezen kon ik veel dingen niet. De bal ingooien (zo boven je hoofd) was niet aan mij besteed. Met gymmen deed ik nooit mee. Mijn evenwicht kan ik niet behouden en iedere grote pauze kletterde ik weer van mijn fiets af. Op mijn voorhoofd. Dit omdat ik mijn armen niet ver genoeg kon strekken om de val te breken.

Dus deed ik dat met mijn kop.

Zwemmen zat er ook niet in. Eten ging moeilijk.

En uiteindelijk werd ademhalen mijn grootste uitdaging.

 

De Boston Brace

Ik moest aan die scheve rug worden geopereerd. Als ik dat niet zou doen dan zou mijn rug zo krom groeien dat ik uiteindelijk tegen mijn eigen reet aan zou kijken.

Dat is voor niemand leuk.

Maar als ze mij op die jonge leeftijd (elf jaar) zouden opereren… dan zou ik maar 1.20 cm zijn.

Dus wat besloot men? Ik moest een corset dragen die de kromming van mijn rug zo goed en kwaad mogelijk tegen ging. Een Boston Brace.

MM1-g003(foto van internet)

In die tijd dat ik dat ding had, moest ik iedere dag groei hormonen injecteren zodat ik snel zou groeien. Voordat het te laat was. Mijn ouders injecteerde dat iedere dag in mijn benen. Dat is niet tof als je 11 bent.

Drie jaar lang heb ik dat moeten doen. Mijn evenwicht ging nu helemaal naar klote en ik viel nu dan ook iedere grote EN kleine pauze van mijn fiets. Maar ik groeide wel! Kost wat, maar dan heb je ook wat.

Uiteindelijk werd ik 153cm groot. Record! De artsen waren tevreden. Mijn rug was minder hard scheef gaan groeien door dat corset maar moeder natuur is sterker dan je denkt.

48 graden krom was mijn rug. Ik zag mijn tenen meer dan mijn ouders.

Het was tijd. Tijd om te opereren.

Percy 1.0 was geschiedenis.

 

Wedergeboorte

Er is één moment in mijn leven geweest dat ik mij echt doodsbang heb gevoelt. Nee, dat was niet toen ik mijn vriendin verkering vroeg, alhoewel dat was ook eng, maar nee.

Iets anders.

Het was de ochtend voor de grote operatie. Een operatie die veertien uur zou duren en waar ik al een jaar lang, met maatschappelijk werksters, iedere week psychologische trainingen voor heb gehad. Om te beseffen wat voor Life Changing effect deze ingreep op mij zou gaan hebben.

Om te horen dat er een grote kans was dat ik achteraf niet meer zou kunnen lopen. En dat er een reële kans was dat ik het niet zou overleven.

Dit alles werd me verteld doormiddel van kleurplaten en knullige poppetjes. Want zo doen ze dat in het kinderziekenhuis.

Daar lag ik dan. Voor de operatie begon. Ik was alleen.

De laatste douche. De laatst keer kakken. De laatste keer zelf ademen.

Ik vergeet het nooit. Het voelde serieus aan als Death Row. Ik droeg een Nike shirt; Just Do It!

Scan 6

Veertien uur later was ik weer terug op de zaal. Een andere zaal. De intensive Care. Daar waar ik niet kon slapen van de pijn, mentaal en fysiek. Daar waar ik niet zelf ademde, daar waar de babies 24/7 janken.

Daar waar ik mijn toekomst zag wegglijden.

Scan 8

Mijn hele rug was opengesneden. Zijkant, achterkant. Stalen pinnen zijn erin gezet zodat moeder natuur het niet meer kan overnemen.

Scan 4(röntgen foto waar je de kromming in mijn rug ziet plus de stalen pinnen)

Ik ademde niet meer zelf. Ik kon daardoor niet praten. Ik communiceerde met papier en pen. Wat er door mij heen ging schreef ik op een a4tje. Zodat ik met de zusters kon communiceren.

Dit waren mijn dagelijkse schrijfsels:
DSC01200
DSC01198

Percy 2.0 was een feit.

Even snel tussendoor: Eens per week stuur ik boekentips, docutips en nieuwe artikelen naar mijn meest trouwe lezers toe. Ook ontvangen? Klik hierrrrrr…

 

Van het een Kwam het Ander

Het duurde drie jaar voordat ik weer kon fietsen. Ik had longontsteking na longontsteking en stortte drie jaar later weer in elkaar.

Ik was 17 jaar oud.

Mijn lichaam zit inwendig zo vol met verkorte pezen en spieren dat ik niet meer in staat was om zelf te ademen. Mijn longen waren giga in de verdrukking gekomen door mijn kromme rug.

Scan 9(MRI scan doorsnede van mijn lichaam. Hier zie je goed hoe mijn longinhoud beperkt word door de kromming van mijn rug. Die zwarte vlekken die zijn normaal rond. Dat zijn je longen)

Ik kreeg geen lucht binnen en daarom viel ik overal en nergens in slaap. Uit het niets. Zuurstof gebrek.

Uiteindelijk viel ik flauw en zo, hop, viel ik plots in een diepe coma.

Daar was ik weer. Terug in het WKZ. Daar waar ik twee weken in coma lag.

Scan 7

Er zat niets anders op. Ik zou een tracheostoma krijgen. Dat is een gat in de keel waar je een beademingsmachine op aan kan sluiten. Dit zodat men lucht in mijn longen kan pompen. Als een soort fietspomp.

Ik werd Percy 3.0

Dit was een heftig moment voor mij. Het kwam onverwachts. En omdat ik zelf in coma lag heb ik ook zelf niet die beslissing mogen nemen. Dat deden anderen.

Toen ik ‘wakker’ werd had ik een opeens gat in mijn keel, woog ik 27 kilo, en liepen de mensen huilend de kamer uit als ze mij zagen liggen.

Scan 5

Ik zou voor altijd in een rolstoel moeten zitten zeiden de artsen. De voorbereidingen werden getroffen.

Maar daar had ik geen zin in. Dat zou mij niet overkomen. En zo begon ik te ‘spelen’ met de kaarten die ik nog wel had. Kijken of ik mij eruit kon spelen.

Ik weet niet hoe ik het heb gedaan, maar wonder boven wonder werd ik beter. Sterkte ik aan. En kwam ik mijn bed uit.

Een maand later had ik dan wel een gat in mijn keel, maar gebruikte ik, met grote verbazing van de artsen, de paal van mijn infuus als skateboard.

Want lol trappen kan je overal. Ook op de Intensive Care:

Scan 3

 

De Tegenwoordige Tijd

Nu weet je waarom ik waggel als Donald Duck met kiespijn. Nu weet je dat ik door mijn 15% longcapaciteit chronisch buiten adem ben. Nu weet je waarom ik de lift neem en niet de trap.

Ja; in de nacht moet ik aan een beademingsmachine liggen. En ook overdag een uurtje of twee. Om bij te tanken. Anders ga ik dood.

Dat vind ik VERSCHRIKKELIJK want dat houd in dat ik geen ‘normaal’ bestaan kan hebben. Dit betekend dat ik al mijn toekomst plannen de prullenbak in heb moeten mieteren.

Dat sucks.

Nee. Mijn ziekte is niet progressief. Ik word gewoon oud. Maar ik zit wel nu al aan mijn maximale fysieke kunnen.

En dat is verdomme niet veel…

Ik ben ondertussen wel donders goed gaan beseffen wat nog wel goed functioneert:

Mijn hersenen. Mijn ideeën. Mijn gedachtes. Mijn kennis.

Mijn levensfilosofie!

Het is het enigste wat mij al die tijd overeind heeft gehouden en zal houden. Het is me alles waard.

Ik lees wel eens zoiets als: ‘Dingen gebeuren. Dingen staan vast. Dat kan je niet veranderen. Maar we zijn wel vrij om de keuze te maken hoe we met bepaalde zaken omgaan. Hoe we dingen zien. Hoe we handelen.”

En daarom doe ik er alles aan om de beste versie van mijzelf te ontwikkelen.

Omdat ik wil. En omdat ik moet.

Niet straks, niet morgen.

NU!

Nu het nog kan..

–  –  –

Percy’s mailing

Join Percy’s ‘clubbie’ van meer dan 5000 man en ontvang nieuwe artikelen, videos + boeken en documentaire tips geheel gratis in je mail!

Vul hieronder je mail adres in. Tof dat je van de partij bent!

p.s. Hoezo niet joinen via social media? Dit is waarom ik dat geen goed idee vind.

– – –

Bedankt voor het delen van dit artikel!

 

Bekijk de vlogs van Percy en Iris op het YouTube kanaal

Een Leven Zonder TV

 

 

“Wat doe je dan in de avond?” vraagt men mij altijd zodra ze erachter zijn gekomen dat ik geen TV heb.

Yup. Iris en ik; wij leven al vier jaar zonder TV.

Nu had ik een heel artikel geschreven waarom ik denk dat TV ons meer kwaad doet dan goed, hoe we veel te veel negatief worden beïnvloed door het nieuws en waarom TV kijken zo gruwelijk verslavend werkt.

Maar toen dacht ik; Perc, kijk nou eens naar jezelf. Je lijkt wel zo een ouwe zeikerd die loopt te mopperen over snapchat… zonder het zelf te gebruiken (Snapchat is AWESOME trouwens. Voeg me toe: percytienhooven)

Dus heb ik de helft van dit artikel verwijderd.

Ja. Iris en ik lijden een leventje zonder TV. En yup; we vermaken ons best.

Ja, omdat we geen TV hebben missen we de fratsen van Gordon op de zaterdagavond, en ja, we horen weinig over het geweld in Syrië, en ja we moeten ook missen dat Joke uit Groningen boos is dat de Plus bij haar om de hoek in een Jumbo is veranderd.

Maar gelukkig houden anderen mij zo nu en dan op de hoogte.

Scheelt mij zeeën van tijd (Nederland kijkt gemiddeld 3.25 uur TV per dag) en bakken met geld (Kosten Ziggo abo; beginnend vanaf 59 euro per maand).

Wat wij dan wel doen op de zaterdag avond?

Beetje een boek lezen, slap ouwehoeren, rondje om de flat lopen, mensen bezoeken en eerder naar bed gaan. Ik werk aan mijn site, schrijf een artikel of doe technisch onderhoud en mijn vriendin schildert zich lam.

Wat we ook soms doen is… TV kijken. Want ja, we hebben wel een TV toestel in huis, maar geen abonnement. Wat we met die TV doen?

AHA! Kijk. Nu word het interessant. Lees verder:

mettv

 

Een TV Gids Voor een Leventje ZONDER TV

Er is ZOVEEL content te vinden op internet. Prachtig! Dat is ook gelijk het nadeel; goede content is lastig te vinden. En dat is dan ook direct het voordeel van TV.

TV is gemakkelijk. Het is gesorteerd. Uitgezocht. Afstandsbediening in de ene hand, chips in de andere. Lekker lachen. Net als Henk.

We vertrouwen erop dat wat er voor ons ‘geselecteerd’ is top of the bill is. We betalen er immers voor; 59 euro per maand. Maar het vertrouwen hebben dat wat we te zien krijgen wel goed is, is misschien niet altijd de juiste keuze.

Daarom zijn Iris en ik zelf gaan selecteren.

We zijn het ‘gemak’ dat TV ons bied gaan proberen na te bootsen. Voornamelijk met de hulp van Youtube.

Want ook wij willen zo nu en dan onderuit hangen. Lekker lachen. Net zoals Henk.

Maar hoe creëer je dit gemak? Wat is interessant om te kijken? Hoe maak je van Youtube een leuk entertainment kanaal + geweldig veelzijdige documentaire kijkdoos?

Hoe gebruik je Kijk Later lijsten zodat je niet iedere keer iets hoeft te kiezen als gewoon even lekker wilt chillen?

Dat is wat ik je graag wil laten zien.

En daarom heb ik me de afgelopen dagen flink voor je uitgesloofd. In de vorm van een e-bookje: Een TV Gids Voor een Leventje ZONDER TV.

In deze gids laat ik je zien hoe je je eigen ‘gemak’ kan opzetten, zodat je, eventueel later, je TV abonnement het huis uit kan bonjouren.

Download hieronder mijn gids en zet de eerste stap richting een leven zonder Ziggo!

 

De Toppers!

Gordon is een topper!

Hij kan zichzelf zijn, trekt volle stadiums als zanger, heeft veel lol en verdiend daar een fikse boterham mee. Ik heb serieus respect voor wat hij doet.

Gordon is een echte artiest (Dat meen ik oprecht. Kom maar op met die haat mails: Klik hier).

Maar ik moet mijzelf afvragen…

Wil ik mijn kostbare zaterdagavond vullen met al die grappen en grollen?

Ik weet het wel.

Weet jij het?

Ik zou zeggen; probeer het eens. Trek voor een weekje de stekker uit dat Ziggo kastje. Net zoals 8% van de Nederlanders dat willen gaan doen de aankomende 2 jaar.

Voel hoe het voelt, doe wat inspiratie op uit mijn e-bookje, stel je eigen TV samen, en ervaar 3.25 uur per dag meer vrije tijd!

Doe Maar zei het in 1982 al:

hé er is geen bal op de TV
alleen een film met Doris Day
en wat dacht je van net twee
eine wiener operette nee
er zit een knop op je tv
die helpt je zo uit de puree
druk hem in en ga maar mee
de bloemen buiten zetten

doemaar

–  –  –

Percy’s mailing

Join Percy’s ‘clubbie’ van meer dan 5000 man en ontvang nieuwe artikelen, videos + boeken en documentaire tips geheel gratis in je mail!

Vul hieronder je mail adres in. Tof dat je van de partij bent!

p.s. Hoezo niet joinen via social media? Dit is waarom ik dat geen goed idee vind.

– – –

Bedankt voor het delen van dit artikel!

 

Bekijk de vlogs van Percy en Iris op het YouTube kanaal

Je Gevoel Volgen

 

“En je nieuwe naam is; Keido!”

“Keido?” keek ik mijn zen leraar verbaasd aan.
“Keido ja. ‘Do’ staat in het Japans voor de weg. ‘Kei’ betekend vreugde. Keido; De Weg van de Vreugde.

Ik heb Jukai gedaan.

“Een ceremonie waarbij je ‘officieel’ toetreed tot het zen boeddhisme” volgens wikipedia.

Tijdens de Jukai spreek je uit ‘het leven te waarderen’, ‘respect te hebben voor andermans goed’ en jezelf niet boven anderen te verheffen.

Je maakt ook een fiks aantal buigingen. Buigingen naar je leraar, de 83 boeddhistische generaties voor jouw leraar (tot aan de boeddha himself), je familie, vrienden en in mijn geval naar jou; mijn lezer.

Jukai01

Je ontvangt dan, in goed vertrouwen, de boeddhistische leer. Een heel pakket aan geloftes, beloftes en een manier van denken.

“Wil je hier goed voor zorgen?” vroeg Willem, mijn leraar.
“Ja. Dat wil ik.”

We maken een buiging naar elkaar en ik neem mijn nieuwe naam plus allerlei paperassen in ontvangst.

Ik krijg er nog net geen zakje snoepje bij…

De Weg van de Vreugde

Willem kent mij goed genoeg. Hij weet wat ik leuk vind en waar ik een schurft hekel aan heb. Met al deze ‘input’ heeft hij een naam uitgekozen die bij mij past.

Daar was ik ook wel een beetje bang voor, want wat als hij zei: “En je nieuwe naam is Yokoha. ‘Ha’ staat voor ‘Zool’ en ‘Yoko’ staat voor ‘Halve’; Halve Zool.

Het is Keido geworden.

Dit is wat Willem over de naam te zeggen had:

“Ik heb de naam Keido gekozen omdat er een enorm plezier in jou zit. Het leek mij een zeer toepasselijke naam. Iets wat er eigenlijk al zit. Het is een hele grote gave, kracht, en ik hoop dan ook dat heel veel mensen daar plezier aan mogen beleven. Doen ze nu ook al, maar dat het zo lang mogelijk zal mogen blijven.”

Hoi! Mijn naam is Keido.

Jukai02

Zo. De Jukai ceremonie is gedaan. Mijn nieuwe naam, De Weg van de Vreugde, heb ik in de pocket.

Ik, Percy Tienhooven, ben uit de kast gekomen. Ik ben zen boeddhist geworden.

Waarom ik dat heb gedaan?

Let me explain:

Waarom Zou Je Dat Doen?

Vroeger maakte ik 3D animaties filmpjes. Bij mijn ouders thuis. Op zolder.

Ik was 17 jaar oud.

Mijn pa, opgeleid als kok, snapte er geen donder van, van wat ik allemaal uitspookte op die computer. Wel was hij blij dat zijn manke zoon ergens voor ging.

Hij heeft mij altijd gesteund met wat ik deed (al mijn ouders trouwens…). Zo kreeg ik iedere twee jaar een grote zak met duiten om een nieuwe computer te kopen.

Ik sloot mijzelf op in mijn kamer.

Ik was die persoon die niet voor de vrouwen ging, maar voor de nieuwste videokaart. Ik was die persoon die altijd ‘nee ik ben niet op vakantie geweest’ zei aan het eind van de zomer, zonder zich daar slecht over te voelen.

Ik was een gelukkig man.

“Heb je dan geen vrienden?”
“Jawel.”
“Verdien je er geld mee?”
“Neuh.”

Ik deed het om de volgende reden: Omdat ik het leuk vond.

Gewoon; omdat het goed voelde.

En van het een kwam het ander…

purc - kabouters_kleinEen van mijn vele computer gegenereerde illustraties. Hier zat maanden werk in! 2006

Plan Geen Toekomst Plannen

Ik had iets heel belangrijks gevonden. Iets wat niet heel veel mensen hebben.

Een passie.

Tenzij die kut computer weer eens crashte natuurlijk. Dan was de passie ver te zoeken.

Beetje bij beetje werd ik steeds beter in plaatjes en filmpjes maken op de computer. Mijn ‘werk’ was te vinden op een aantal sites. Zelfs internationaal! Iets waar ik heel trots op was (en mijn pa ook, ook al snapte hij er nog steeds niets van).

Het voelde goed.

En van het een kwam het ander.

Ik studeerde af aan het Grafisch Lyceum te Utrecht. Niet cum laude. Ik heb MAVO gedaan. Mijn diploma haalde ik op bij de receptie.

NEXT!

Op naar de Hoge School voor de Kunsten Utrecht. HBO. Daar wilde ik heen. De TOP OF THE TOP van Nederland las ik op internet.

De selectie ronde was mega zwaar. Dat las ik ook. Veel mensen werden afgewezen. Het was niet gemakkelijk om daar binnen te komen om aan een studie te beginnen.

Ik melde mij aan. Al die avonden achter de computer gezeten te hebben betaalde zich plots terug; Ik werd aangenomen.

En van het een kwam het ander.

Schrijven. Dat Ga ik Doen!

Ik studeerde af, weer niet cum laude, en ook niet als Master. Gewoon; als Bachelor of Art (Ingenieur eigenlijk. Lang verhaal waarom). Het boeide me niet wat voor diploma ik had, zolang ik maar verder kon. Ik had namelijk iets veel belangrijkers gevonden op deze studie:

Mijn vriendin.

irispercy4Iris en ik in 2009. Toen we voor het eerst elkaar ontmoette.

Ook vond ik de juiste mensen om na de studie door te starten.

Ik starte een collectief met vrienden en begon samen animaties te maken. 4 jaar lang.

En toen was ik het zat. Uitgeput. Een doodlopend eind.

Het was echt een klote moment, maar al snel voelde het als super goed!

En van het een kwam het ander.

Ik Snap er Niets Van

“Pa. Ik stop met het maken van 3d filmpjes. Ik ga iets anders doen.”

Mijn pa verslikte zich bijna in een bierdopje. Eenmaal bijgekomen zette hij Piet Paulusma een tikkie zachter en zei hij het meeste belangrijke zinnetje dat ik ooit heb mogen horen:

“Perc, ik snap er geen zak van (weer niet haha), naar mijn idee ben je stapel gek… maar ik heb er alle vertrouwen in dat wat jij doet toch wel goed komt.”

Het is, naar mijn idee, het beste antwoord wat je als ouder aan je kind kan geven.

Het is het boeddhistische concept van ‘De Totale Overgave’. Het hebben van ‘GROOTS’ vertrouwen.

Ook al snap je er zelf helemaal niets van…

Percy_Artikel_22sep15_02_MetBiertje_klein

Ik ging iets anders doen. Wat? Dat was wist ik niet. Geen idee. Ik had alles gesloopt. De vele computers waren verkocht. Er was geen weg meer terug.

Maar het voelde goed. Maar ook eng. Mijn passie bestond niet meer en ik had ook geen andere hobby.

Wat te doen?

Ik en mijn vriendin vertrokken naar Taiwan. Voor een maandje. We verbleven bij haar ouders.

Ik ben daar gaan schrijven. Iets wat ik niet kan en waar ik op school altijd een pest hekel aan had. In Taiwan schreef ik een artikel over het Jaar van Het Paard. Hoe die Aziaten Chinees nieuwjaar vieren. Knettergek die lui.

Om het artikel op internet te plaatsen kocht ik een website domein; percytienhooven.com. Via youtube leerde ik hoe ik een WordPress site moet installeren. Iets waar ik de ballen verstand van had…

Na een aantal dagen was het me gelukt. Mijn gruwelijk lelijke website was in de lucht en mijn artikel stond online.

Een artikel met nog meer spelfauten dan dese artikoltje.

taiwannieuwjaarPassie weg. Computers weg. Wat nu? Eerst eten met mijn familie in Taiwan.

The Circle of Life

Hé. Kwam me dit niet bekend voor? Was ik ook niet zo begonnen met animaties maken? Beetje aanklooien omdat ik het leuk vond? Op gevoel? Zonder al teveel nagedacht te hebben waarom dit waarom dat? Zonder de boel dood gepland te hebben?

Alles tot de puntjes uitdenken; de doodsteek van creativiteit.

Ik stuurde mijn eerste artikel naar een select groepje mensen toe. Ik verwachtte niets terug maar ontving al snel de eerste mails:

“Percy, echt super cool man. Wat tof geschreven. Alsof ik met je praat ofzo. Goede manier van schrijven (trouwens: let wel op je d’s en t’s). Leuk ook die ouders van Iris. Eten ze echt hond? (nee)”

Dat soort mails.

Het voelde goed.

En zoals alle andere keren: van het een kwam het ander.

Eenmaal thuis heb ik het schrijven doorgezet. Het ging mij steeds beter af. En toen overleed mijn lieve oma; mijn heldin.

Voor mijn oma schreef ik een toespraak.

Een toespraak die voor mij zeer emotioneel was om in elkaar te zetten. Het commentaar wat ik na afloop kreeg was… apart: “Jeetje Percy, wat enorm goed geschreven en verteld. Je had de zaal echt te pakken en kreeg iedereen flink aan het lachen haha. GEWELDIG!”

De zaal aan het lachen krijgen… op een begrafenis. Terwijl jij zelf van binnen staat te janken. Terwijl je oma dood naast je ligt.

Hoi! Mijn naam is Keido: De Weg van de Vreugde.

Ik had mijn gift gevonden. Verhalen vertellen. Nu doormiddel van letters.

Ik ging door met schrijven. Nog steeds met de d’s en t’s op de verkeerde plek. Maar het voelde goed.

Ik ben gaan leren. Leren over hoe je een blog moet runnen. Hoe je nieuwe lezers vind en hoe je marketing doet.

Beetje bij beetje kwam het totaal plaatje tot stand. Iedere dag een beetje meer.

Door mijn eerste artikel ging er een wereld voor mij open.

Had ik dat van te voren kunnen bedenken? Zou ik mijn vriendin hebben gevonden als ik niet was begonnen met computer animatie? Zou Natali voor mij illustraties maken voor bij mijn artikelen als ik in Taiwan niet mijn gevoel had gevolgd?

Het leven creëert zo zijn eigen wegen; zolang je durft je gevoel te volgen en een eerste stap zet.

Ik denk niet meer zoveel na waarom ik iets doe. Het leven is daar net iets te kort voor, om teveel na te denken. Als iets goed voelt dan probeer ik het gewoon. Zoals mijn pa tegen mij zei, vertrouw erop dat het toch wel goed komt. En meestal op een manier die je toch niet had kunnen bedenken.

Dat geeft ruimte. Dat geeft vrijheid. Dat creëert opties.

Waarom ik zen boeddhist ben geworden?

Gewoon; omdat het goed voelt.

En van het een komt het ander…

–  –  –

Percy’s mailing

Join Percy’s ‘clubbie’ van meer dan 5000 man en ontvang nieuwe artikelen, videos + boeken en documentaire tips geheel gratis in je mail!

Vul hieronder je mail adres in. Tof dat je van de partij bent!

p.s. Hoezo niet joinen via social media? Dit is waarom ik dat geen goed idee vind.

– – –

Bedankt voor het delen van dit artikel!

 

Bekijk de vlogs van Percy en Iris op het YouTube kanaal

Je Eigen Weg Vinden

 

Het was de elfde meditatie sessie die dag en ik dacht echt dat ik dood ging. Dat zou de vijfde keer in mijn leven zijn.

Meditatie gaat over de juiste manier van ademhalen, dat weet ik zo onderhand wel; adem diep in, adem diep uit.

Ik probeer het. Ik krijg geen lucht.

Zoals een aantal van jullie weten heb ik mega slechte longen. Zo slecht dat de dokters een gat in mijn keel hebben geboord. Een beademingsmachine vult mijn tere lijfje met de nodige verse lucht.

Wij mensen kunnen best wel wat hebben. Kritiek, tegenslagen of ruzie met je partner. Zolang we maar blijven ademen!

JeEigenRitmeVinden

Maar nu zat ik op een meditatie kussen. Zonder beademingsmachine. En dan word rustig ademhalen voor mij toch best een uitdaging.

Non-Stop

Ik beoefen al vier jaar zen meditatie maar deze avond liep ik paars aan. Wat ging er mis? En waarom nu?

Waarom nu kan ik wel beantwoorden: Ik was op dat moment in Limburg. Met een groep van vijftien man bivakkeerden we in het Arnold Janssen klooster waar we deel namen aan een zeer intensieve meditatie week.

Vijf dagen lang non-stop mediteren.

In Nederland noemen we zoiets een stilte retraite, in de zen traditie noemen ze dat een sesshin. Ik praat liever over een sesshin. Een stilte retraite vind ik doen klinken alsof ik daarheen ben gestuurd door een psychiater.

Verre van.

kloosterlimburg03De sesshin. Onze tijdelijke meditatie ruimte in het Klooster

WAT EEN SUKKEL!

Als ik aan iemand vertel dat ik naar een sesshin ga reageert men altijd hetzelfde: “Ow wat heerlijk Perc, ik wou dat ik dat eens kon doen.”

Maar als ik dan vertel dat we om 5:30 opstaan, 14 keer per dag mediteren, waarvan iedere sessie 25 minuten lang duurt, je niet mag bewegen, we de GEHELE week niet met elkaar praten, zelfs elkaar niet aankijken, geen telefoon, geen internet, tv en krant, dan zie je men meestal denken van: “WAT EEN MONGOOL.”

Dat. Dat is een sesshin.

Het was het eind van de tweede avond en ik had het gruwelijk benauwd. Ik wilde opstaan. Mijn houding veranderen. Maar mediteren doe je maar op één manier; ‘zitten als een berg, stromen als een rivier’, zoals mijn leraar wel eens mysterieus zegt.

Wat hij daarmee bedoelt is; NIET BEWEGEN! STEVIG ZITTEN!

25 minuten kunnen dan heel lang aanvoelen. Vooral als je geen lucht krijgt.

Persoonlijk Onderhoud

Aan het eind van de dag, tijdens de langste meditatie sessie, mag je even opstaan. Het is dan tijd voor het ‘persoonlijk onderhoud.’

Je loopt dan de meditatie ruimte uit, naar een andere kamer, waar je de gelegenheid krijgt om met de leraar te praten. Een 1 op 1 gesprek.

Mijn leraar, Willem Scheepers, goeie gast, vraagt dan bijvoorbeeld hoe het met je gaat. Of je ergens mee zit. Je krijgt ongeveer 10 minuten de tijd om je sores op tafel te leggen. Je moet dus enorm To The Point komen met je ‘probleem.’

“Willem, ik krijg verdomme geen lucht tijdens het mediteren.” Willem weet van mijn longproblemen.
“Dat ik buitenadem raak als ik traploop, fiets of een berg beklim, dat snap ik. Maar als ik dood stil op het meditatie kussen zit, dan zou ik niet buiten adem moeten zijn. Toch?”

Willem vroeg me hoe ik ademhaal tijdens het mediteren.

Ik vertel hem dat ik dat doe op de voorgeschreven, Japanse manier. Met de Hara. Het Japanse woord voor buik. In Japan, waar zen oorspronkelijk vandaan komt, is de buik van groots belang. Ze denken dat daar de geest zit. In de buik. Niet in een fles. Dat denken ze in het Midden Oosten.

Door mijn spieraandoening en slechte longen is het voor mij onmogelijk om adem te halen met de buik. Ik haal daarom adem met mijn ribbenkast en met mijn nekspieren. Zo ben ik nu eenmaal in elkaar gezet.

Ik was het eerste kind. Dat is altijd even een beetje aanklooien. Zo ook voor mijn ouders.

“Waarom probeer je adem te halen met je buik als je dat niet kan?” vroeg Willem.
“Ja… dat hoort toch?”
“Dat is wel het advies ja. Maar als je dat niet kan, dan moet je je eigen manier vinden Perc.”
“Hoe bedoel je?”
“Zen, en de beoefening daarvan, gaat over het vinden van JOUW weg. Jouw manier van leven. Dat, wat bij jouw past. Ongeacht wat de ‘handleiding’ is. Als datgene wat wordt geadviseerd niet werkt, dan moet je dat aan de kant zetten. Dat weten, dat doen, dat te durven, dat ECHT te leven; dat is zen.”
Ik zei zoiets als: “…….”
“Als dat betekent dat jij niet met je buik kan ademen, dan moet je dat gewoon niet doen. Adem op jouw manier. Met je eigen ritme. Simpel.”

*Opmerking: Willem zei het iets anders. Met veel mooiere woorden waarschijnlijk. Ik weet het niet meer. Ik zal het hem eens vragen. Al denk ik dat hij het ook niet meer weet.

kloosterlimburg01Willem in ‘actie’ tijdens de middag waar de zen filosofie doornomen werd.

“Heb je hier wat aan Perc?”
“Uh. Ik denk het. Ik ga het proberen…”

We maken een buiging naar elkaar. Net zoals in Japan.

Ik wil Willem een High Five geven. Net zoals in Nieuwegein.

Terug op de Mat

Daar zat ik dan weer, op het meditatie kussen. In stilte. Nog een uur te gaan. Ik mis mijn vriendin.

Ik hoor de persoon naast mij ademen. Hij begint aan zijn tweede uitadem. Ik aan mijn 34ste. Met mijn nekspieren.

Dat is goed. Dat mag. Dat heb ik net gehoord.

En inderdaad. Doordat ik mijn eigen ritme vind begint mijn ademhaling rustiger te worden. Mijn focus ligt er niet meer zo heftig op. Ik ben veel minder bezig hoe het wel en niet moet. En doordat ik mijn eigen ritme oppak voel ik me goed. De tijd vliegt voorbij. Zo snel zelfs dat ik de laatste gong hoor gaan.

De week is voorbij.

Ik heb het gehaald. Met eigen lichaam, op eigen kracht!

kloosterlimburg02Wahlwiller, Limburg. Daar stond het klooster waar we ons een week bevonden.

We Zijn Allemaal Anders

Ondanks dat we allemaal op dezelfde manier verwekt zijn, zijn we toch allemaal anders. We zijn dik, dun, lelijk en mooi.

Toch word er van ons verwacht dat we ongeveer hetzelfde doen.

Er word verwacht dat we 8 uur per dag 5 dagen per week werken. Werk je minder dan ben je lui. Werk je meer dan ben je een workaholic die zijn gezin verwaarloosd. We moeten aan de kids, aan het huis en aan het biologische vreten.

Voor alles bestaat er een handleiding. Een ‘How To Life Like the Perfect Dutch Citizen.’

En gelukkig maar, want leven in totale vrijheid is donders eng!

Waar het mis gaat is als we de handleiding zo bij de strot grijpen dat het uiteindelijk in de weg gaan zitten. Dan heeft de handleiding jou bij de strot. En nog enger word het als de handleiding opeens veranderd.

Voorbeeld? Check: Sommige mensen willen dat zwarte Piet geen zwarte Piet meer is. Een vaste baan hebben was vroeger verstandig en veilig. Tegenwoordig lig je er bij de eerste scheet al uit. In het kader van bezuiniging. Geluk blijkt toch niet te koop te zijn, net zoals liefde. Hebben de marketing mannen het fout? Of hebben we te lang geluisterd naar de handleidingen van een ander?

De handleidingen veranderen; sneller dan je eigen schaduw.

En daarom is het van belang om voor jezelf te kiezen. Niet in de vorm van ‘ikke iets meer dan jij.’ Nope. Op de manier zoals het durven te bewandelen van je eigen pad. Het volgen van je intuïtie. Jouw manier van denken. Ademen op je eigen tempo.

Met de nekspier als dat nodig is.

Het Pad

Hoe je begint met het bewandelen van je eigen pad? Ik weet het niet. Ik kan niet eens normaal ademhalen joh. Wat ik zo nu en dan wel probeer is om te kijken wat mij mij maakt. Of simpeler nog; wat kan en wil ik wel. En wat niet. Of nog simpeler gezegd; Ik kies steeds meer voor mijzelf.

Bij zen zouden ze het hebben over het bewandelen van Het Pad. In Nieuwegein zouden ze het hebben over Gezond Verstand.

Zo leg ik mijn lat extra laag. Eet ik mijn kiwi met schil en vertik ik het om naar al die verjaardagen te gaan.

En dat is oké. Dat mag! Het werkt voor mij, misschien niet voor jou. Ook dat is oké. Mijn pad is niet jouw pad.

Maar we hebben wel 1 ding gemeen en dat is het volgende:

Alles begint bij de ‘juiste’ manier van ademen. 

Whatever dat ook mag beteken…

–  –  –

Percy’s mailing

Join Percy’s ‘clubbie’ van meer dan 5000 man en ontvang nieuwe artikelen, videos + boeken en documentaire tips geheel gratis in je mail!

Vul hieronder je mail adres in. Tof dat je van de partij bent!

p.s. Hoezo niet joinen via social media? Dit is waarom ik dat geen goed idee vind.

– – –

Bedankt voor het delen van dit artikel!

 

Bekijk de vlogs van Percy en Iris op het YouTube kanaal