Wat Ik Ga Doen? Zeg Ik Niet!

Ik had niet verwacht dat autorijden zo gemakkelijk zou zijn.

In mijn geval is het dan ook extra gemakkelijk, want door mijn lichamelijk beperkingen moet ik verplicht rondtoefen in een automaat. Dat is alsof je in zo een autootje van de Efteling, je weet wel, zo eentje op een rails, het land onveilig maakt.

Maar zelfs in een veredelde botsauto moet je je aan de regels houden. No Big Deal. Ik had er zelfs ’gevoel’ voor zei mijn rijinstructeur. Iets wat ik graag op een verjaardag de groep in wierp.

“Ja, gaat goed hoor met de lessen. Ik heb er gevoel voor. Yup, ik ga binnenkort al afrijden. Of dat snel is? Jazeker, maar zo ben ik. Ik ben een echte Tienhooven.”

Het is dat ik toen, in 2003, nog geen Facebook had. Want anders had je op de dag dat ik moest afrijden op mijn pagina het volgende berichtje gelezen: “Be Right Back; even mijn rijbewijs ophalen.”

Day of Judgement

Op de dag des oordeels ging Irma, mijn stiefmoeder, met mij mee naar het CBR. Ik was 19 jaar, had een snorretje en smeerde mijn eigen boterhammen, maar afrijden, dat was toch wel een beetje eng.

Bijna huilend verliet ik, 45 minuten later, het gebouw van het CBR. Ik was gezakt.

En terecht. Tijdens mijn rit maakte ik bijna een Koos Albertsje tegen een boom, schepte ik een fietser en sneed een vrachtwagen af. De rijexaminator schreeuwde doodsangsten uit en had liever de bus terug genomen.

Veel mensen geven het CBR de schuld van het niet halen van het rijbewijs (mindset mensen, dat is de verkeerde mindset!!!!) maar ik had het echt aan mijzelf te danken.

Eenmaal thuis aangekomen kon ik mijn pa telefonisch mededelen dat zijn oudste zoon officieel een loser was.

De familienaam, Tienhooven met dubbel o, was in het geding gekomen. Een schande voor opa Ton en vader Frans.

Maar weet je wat helemaal erg was? Alle telefoontjes en sms’jes die ik die dag ontving. Duizend keer moest ik het verhaal vertellen hoe kut ik het had gedaan. Ik had namelijk iedereen verteld dat ik zou slagen…

Dit kon anders!

Afrijden 2.0

Een half jaar later mocht ik het weer proberen, maar dit keer deed ik het anders. Mijn rijinstructeur was een fantastische man, en samen met hem had ik het snode plan bedacht om aan NIEMAND te vertellen dat ik ging afrijden.

Niemand.

Ook niet aan mijn ouders.

“Percy, je lesauto staat voor de deur” riep Irma op de tweede dag des oordeels.
“Yo, ik kom eraan” schreeuw ik vanuit mijn Nerd Cave (zolder).
“Succes vandaag he.”
“Uh uh.”

Ik stap de auto in, kijk mijn rijinstructeur aan en zeg: Lets do it!

Fast forward 45 minuten en ik was een ander mens. Het was zover. Vanaf dat moment was het een bewuste keuze als je mij op een fiets zag zitten. Niet omdat ik niet anders kon.

Vanaf nu mocht ik officieel deelnemen aan het vervuilen van de wereld!

Ik was geslaagd!

BREAKING NEWS:
Ok. Dit is de plek waar eigenlijk de illustratie van Natali zou komen… Maar ons Natali heeft deze week twee verstandskiezen laten trekken in Cyprus. Momenteel heeft ze wel even iets anders aan haar hoofd (of op haar hoofd, zakken met ijs waarschijnlijk) dan super vet gave illustraties te maken. Daarom zetten we de joker in:

kiespijn

Veel sterkte girl!
Percy

Pappa bellen

Ik verliet het CBR met maar één missie. Mijn naam zuiveren. Hoe je dat doet als je 19 jaar oud bent? Pappa bellen.

Ik bel mijn vader en vertel hem, met een rustige coole mannen stem, wat ik daarnet gedaan heb.

Mijn vader wist van niets en het was dan ook een grote verassing dat ik 1; mijn rijbewijs had gehaald en 2; dat ik het stil had gehouden.

Dubbel de impact! Dubbel karakter. Een echte Tienhooven.

Wat als ik niet geslaagd was? Dan had ik dat ook wel aan mijn ouders verteld. Maar waarschijnlijk niet aan mijn vrienden. Of naja, misschien een paar jaar later in een artikel hier, maar zeker niet op dat moment.

Ik noem het: Damage control.

Damage Control

Het schijnt, dat wanneer je je intenties met iemand deelt, dat je MINDER gemotiveerd bent om het daadwerkelijk uit te voeren.

Say what?

Hebben we niet geleerd om met elkaar te delen wat we van plan zijn? Zodat we ons verplicht voelen om onze goals te halen?

True.

Maar tussen ‘verplicht voelen’ en echt DOEN zit een wereld van verschil. Zodra je iemand verteld van jouw intenties schijnt dat er in onze grijze massa iets gebeurd waardoor je het gevoel krijgt alsof het al gedaan is.

Door te vertellen dat ik even mijn rijbewijs ging halen had ik het eigenlijk al gedaan. Ik was minder gemotiveerd om het ook nog echt te doen.

Vertellen aan jan en alle man dat je naar de sportschool gaat geeft voor velen van ons al zo een bevredigend gevoel van succes dat we het niet eens meer doen.

Aan je baas vertellen dat jij dat varkentje wel even zal wassen voelt zo goed aan, dat dat gevoel al genoeg is om jezelf een schouderklopje te geven. Maar daar denkt je baas anders over, en al snel heb je er weer een project bij waar je helemaal geen trek in hebt.

Niemand zeggen

Naast dat ik niet erg gemotiveerd was om mijn rijbewijs te halen had ik ook de verwachtingen van anderen zo geprogrammeerd dat het leek alsof het zeker was dat deze kleine man met gemak zou slagen.

Dit gaf een enorme berg stress mee. Stress die je liever niet hebt tijdens het afrijden. Ik had mentaal een podium voor mezelf gecreëerd waar ik die dag op stond. En iedereen maar kijken…

Door deze stress was ik niet mijzelf en faalde ik in iets wat ik eigenlijk best kan.

Dat brengt mij tot de volgende conclusie: Ik ga niet meer vertellen wat ik in de toekomst van plan ben. Dat is moeilijk, want dan lijk ik wel een saaie zak zonder visie, maar nu weet je waarom.

En ik zou zeggen, doe met me mee! Probeer het eens. Sinds wanneer is het verplicht om al je plannen te delen? Zeg niet dat je gaat afvallen, begin gewoon. En veras men met je nieuwe gewicht.

Hoe meer je over je plannen praat hoe groter de kans is dat het nooit gedaan komt.

Anyway, ik ga niemand meer vertellen wat mijn snode plannen zijn om van deze site meer te maken dan een blog. Nope.

Vanaf nu ben ik een man van daden. En niet van woorden.

Of zeg ik nu alweer te veel?

Ps: Wanneer mijn Awesome & Gratis Meditatie Cursus online komt? Zeg ik niet!

– – – – –

Hoi! Mijn naam is Percy.

Mijn leven is GIGA veranderd toen ik de ‘juiste gewoontes‘ begon te implementeren die ik ‘leerde’ van mijn grote voorbeelden zoals Steve Jobs, Jim Rohn en Benjamin Franklin.

Welke vijf gewoontes dat zijn wil ik je graag in-depth laten zien:

Download hier de gewoontes die voor Percy groots impact hadden >>

 

Bedankt voor het delen van dit artikel!

 

Volg Percy op Facebook , Instagram