Category Archives: Artikel – 2016

WE GAAN TROUWEN!!

Schrijf het in je agenda want het word een GROOTS FEEST!

Iris en ik gaan trouwen!!!

Wanneer? Ah! Goede vraag.

Check:

 

Een super handige vraag

Vorige week gaf ik antwoord op de veelgestelde vraag: “Perc, willen jullie kinderen?”

Het antwoord was; nee.

Een andere vraag die ik wel eens mag beantwoorden is of Iris en ik gaan trouwen. Deze vraag krijg ik van lezers van mijn site, maar ook van mijn familie.

En vooral van de familie van Iris. Uit Taiwan.

Bob Proctor zei dat – als je iets word voorgesteld om te doen – je jezelf de volgende vraag moet stellen:

“Will this idea improve the quality of my life?”

Deze vraag kan je op alles toepassen.

Op je werk kan je de vraag zo formuleren: “Will this new project improve the quality of my life?”

Als iemand zaken met je wilt doen: “Will this business proposal improve the quality of my life?”

Als je iets gaat eten: “Will this food improve the quality of my life?”

Als je gaat trouwen: “Will getting maried improve the quality of my life?”

Dit is echt een super handige vraag die je echt kan bevrijden van lastige keuzes. Probeer het eens als je piekerend rond loopt!

 

Wat is daarop alweer uw antwoord?

Als Iris en ik elkaar het JA woord geven… betekend dat dan echt JA voor in de godsgruwelijke vergetelheid?

Betekend trouwen echt trouw aan elkaar blijven?

Mwha.

Ik ken genoeg voorbeelden waar men diverse keren op het altaar heeft gestaan om KEIHARD te liegen (Wel in een ander pak/trouwjurk, want anders word je teveel herinnert aan een paar jaar geleden toen je daar ook al stond).

“JA” is het antwoord.

En de zaal begint met klappen. Heel hard. Nog harder dan de vorige keer.

Ik vraag me af: “Will mariage improve the quality of my life?”

 

In de kerk

“Je vader zou het heel leuk vinden als jullie gaan trouwen. In de kerk. In Utrecht. Die we toen bezocht hebben toen we in Nederland waren” stelt de moeder van Iris wel eens voor als we in Taiwan zijn.

Ik verslik me in mijn Oolong thee en zeg: “De Domkerk?”

“JA! Die ja! De Domkerk. Daar moet je trouwen!”

“Why mama? Wij zijn Taoïsten, geen Katholieken. En Percy, die is niet gelovig. Die is blij met een meditatiemat, een vlog camera en een podium om te spreken. Trouwen in een kerk… waarom zouden we dat doen?”

“Omdat je vader dat leuk vind.”

Trots. Aziatische families hebben een GROOTS trots gevoel. Dat je dochter trouwt is iets om mee te pronken. Maar wat als je dochter niet trouwt? Wat dan?

Simpel. Gewoon KEIHARD LIEGEN!

Ondanks dat we niet getrouwd zijn word ik namelijk altijd – overal en nergens – geïntroduceerd als de schoonzoon!

Hoeven ze niet iedere keer uit te leggen dat we niet getrouwd zijn. Veel te complex.

Krijg je alleen maar lastige vragen van…

Ze zijn zo lekker praktisch he die Taiwanezen haha; I LOVE IT!

“Zullen we anders toch trouwen, puur omdat de familie dat graag wilt?” zeggen Iris en ik wel eens tegen elkaar.

Ik sip nog eens aan mijn vers gezette Oolong thee en stel mezelf de vraag: “Will getting maried improve the quality of my life?”

 

Verdieping in de relatie

Zal trouwen misschien een verdieping geven aan onze relatie? Maybe.

Van veel vrienden heb ik namelijk vernomen dat ze dat wel ervaren ja. PRACHTIG!

Maar voor mij? Voor Iris? Zullen wij beter voor elkaar zijn als we getrouwd zijn?

“Will mariage improve the quality of our relationship?”

Nee, kwamen we tot de conclusie.

We zijn namelijk al KNETTER gelukkig met elkaar.

Ik kan het haast niet uitleggen hier in tekst. Zo content ik ben met Iris.

En natuurlijk ook andersom. Dat spreekt voor zich. Want ik ben een geweldige partner!!!

Net zoals iedereen dat van zichzelf denkt…

Wat voegt trouwen dan nog toe? Hoeveel gelukkiger kunnen we worden? Wat proberen we te bereiken?

Voel ik me beter als ik voortaan kan zeggen; Dit is mijn VROUW ipv dit is mijn vriendin?

Ik vraag me af: “Will putting a ring on her finger improve the quality of our relationship?”

Even snel tussendoor: Eens per week stuur ik boekentips, docutips en nieuwe artikelen naar mijn meest trouwe lezers toe. Ook ontvangen? Klik hierrrrrr…

 

Je bent uitgenodigd!

Om mijn diploma op school in ontvangst te mogen nemen moest ik eerst JAREN studeren.

Dat gouden horloge die je van je baas krijgt krijg je niet op je eerste werkdag. Dat duurt 25 jaar.

Die medaille krijg je pas NA het lopen van de avondvierdaagse…

Met trouwen is het EXACT andersom. Net elkaar ontmoet, lekker neuken, en dan; HOP. Het ja woord valt zo uit den bakkes.

Je beloofd in voor- en tegenspoed bij elkaar te blijven. Maar met wie eigenlijk? Je kent de persoon immers nog maar net.

En toch beloof je het; VOOR ALTIJD!

Als het uitkomt…

Wat als we het nu andersom doen, dachten Iris en ik.

Wat als we alle voor- en tegenspoed beleefd hebben, meegemaakt hebben en dan ALSNOG bij elkaar zijn gebleven?

Is dat geen diploma waard? Een trouwakte? Een ring om dat gouden ding?

Dus dit is wat Iris en ik zullen doen:

Als we zestig jaar oud zijn – en we zijn al die tijd bij elkaar gebleven – dan pas gaan we TROUWEN!

Dan vieren we ons succes. Het feit dat het gelukt is. Dat JA echt JA was toen ik Iris in 2009 verkering vroeg in de auto op weg naar Hilversum.

We bezegelen deze giga overwinning met een feest. Die dag vieren we ons samen zijn. Ons ‘gekke’ leventje die we zelf hebben vorm mogen geven.

We vieren het leven dat we samen hebben meegemaakt.

In juni 2043 is het dus zover. Dan kan ik je alles vertellen hoe dat eruit ziet; voor- en tegenspoed in een relatie. En zal ik je vertellen waar de valkuilen zitten en hoe we daardoorheen sloegen..

Dan kan ik je vertellen hoe we al die jaren trouw aan elkaar zijn gebleven!

Goed idee? Mooi!

Noteer het in je agenda, juni 2043, want bij deze ben je uitgenodigd 🙂

TOT DAN!

p.s. Mocht je nieuwe audio fragmenten willen ontvangen, meld je dan aan voor Post van Percy. Dat kan hier.

Dank voor het delen van mijn werk!

 

Nope. Wij Willen Geen Kinderen

“Misschien vind je het een iets te persoonlijke vraag maaruh… willen Iris en jij kinderen?” vroeg Karin van de week via de app.

Nope. Wij willen geen kinderen.

En als ik aan Iris vraag waarom zij geen kinderen wilt zegt ze, zo heerlijk simpel: “Gewoon, ik voel er niets voor.”

I LOVE IT!

Mijn antwoord is echter iets complexer.

Het klinkt ongeveer zo:

 

Een hardnekkige koorstlip

Ik ben gek op ze, ik vind ze super leuk. Kids.

KIJK MAAR:

dsc08373Chillin met mij homie

dsc04793Mijn nieuwe vrienden!

dsc02470Even uitleggen hoe je selfies maakt aan mijn kleine vriend 😀

Zie je? TOP die kids. Maar toch wil ik ze niet.

Why?

De eerste reden is mijn syndroom.

Toen ik namelijk uit mijn moeder kwam donderen concludeerden de artsen dat er voor 50% kans bestaat dat als mijn papa en mama nog een kindje zouden krijgen dat hij/zij net zo mooi, slim, pienter EN gehandicapt zou kunnen zijn als hun eerste kinneke; Percy Anthonius Tienhooven.

Het syndroom dat ik heb, Multpetrychium volgens Frias, is een soort van geavanceerde koortslip.

Je komt er moeilijk vanaf en het is overdraagbaar.

Daarom is het produceren van een Percy Junior een serieuze aangelegenheid geworden.

Het is Russisch roulette.

KAPAUWWW!

Dat wetende stellen Iris en ik onszelf de vraag: Willen we het risico nemen dat Percy Junior net zo slim, mooi, pienter EN gehandicapt word als Percy Senior?

We hebben besloten om dat risico niet te willen lopen.

P.s. het syndroom dat ik heb kan nog veel erger uitpakken dan wat ik zelf nu heb. Ik ben de allerbeste versie daarvan. Kans dat het nog erger zal zijn is zeer groot!

“WACHT EVEN PERCY!!! IK HEB EEN IDEE! Ik trek mezelf namelijk heel vaak af, zal ik anders wat zaad in een potje doen ipv in een wc papiertje? Voor Iris! Ik vind je nieuwsbrieven namelijk ZO LEUK, kan ik eindelijk eens wat voor jullie terug doen.”

Thanks dude!

Een zaaddonor zoeken is zeker een goede optie, maar daar zijn we niet naar op zoek.

Dit is namelijk onze tweede reden om geen kinderen te nemen:

Even snel tussendoor: Eens per week stuur ik boekentips, docutips en nieuwe artikelen naar mijn meest trouwe lezers toe. Ook ontvangen? Klik hierrrrrr…

Onze persoonlijke levensdoelen

Iris en ik hebben een heel levensplan voor onszelf opgesteld.

Één van onze gezamenlijke doelen is om een gedeelte per jaar in Taiwan te wonen. Het land van Iris.

Dan kopen we daar een huisje, gaat Iris met haar moeder en zus dingen doen die je met je moeder en zus doet (lees: Eten en roddelen. Niet heel veel anders dan wat moeders en zussen hier in NL doen)

En ik? Ik schrijf nog een artikel…

Of maak een video. Of ik maak een online cursus. Of geef een webinar. Of doe 1 op 1 skype sessies met mijn beste mensen.

Dat is onze droom!

“Maar Percy, hoe ga je dat combineren met kinderen dan?”

Juistem.

Dat dacht ik ook ja…

Ik ben van mening dat kids een sterke thuis basis nodig hebben. Waar ze vriendjes hebben en weten van ‘dit is mijn thuis.’ Vastigheid.

Dat kan ik ze niet bieden als ik tussen Taiwan en Nederland in pendel…

Nu snap ik dat er papa’s en mama’s zijn die dat wel doen, rondreizen met kinderen. Mensen van het circus bijvoorbeeld.

Maar he…. IK BEN VERDOMME GEEN CLOWN JA!!!!

En dan nu de derde, belangrijkste reden:

 

Got to do what I got to do

Nu vind ik onze laatste reden wat lastig aan je uit te leggen… ik hoop dat je me begrijpt… maar Iris en ik gaan VOL voor ons ‘werk.’

Dit schrijven wat ik doe. Het spreken op het podium. Connecten met ZO GRUWELIJK veel mensen, en Iris; met haar schilderwerk…

Het is ons leven. Onze spirituele beoefening.

Het is ons kindje!

“Ja maar PERC… er is toch veel meer dan alleen maar werken?”

Klopt. Maar ons ‘werk’ is niet ons werk. Het is ons alles.

Confucius zei:

“Vind werk waar je echt van houd en je hoeft nooit meer een dag te werken.”

Dat hebben Iris en ik beide gevonden. Het is de uitkomst van discipline en focus.

P.s. voor diegene die dit boek hebben gelezen weten EXACT waar ik het over heb.

Als we kinderen nemen, dan wil ik daar dan ook echt voor gaan.

Dat houd in dat ik mijn leven anders moet gaan indelen. Het leven waar ik momenteel EXTREEM content mee ben.

Ik besef me DONDERS goed dat wanneer je ergens ECHT VOOR GAAT dat je dan ook de ballen moet hebben om andere dingen te laten voor wat ze zijn.

Daarom hebben wij besloten om ‘het nemen van kinderen’ te laten voor wat het is.

Om zo de ruimte te creëren om te doen wat we echt willen doen. En dat is; wat we nu doen.

 

Later als ik groot ben

“Maar Perc, later als je oud bent, en je hebt geen kinderen, dan ben je voor altijd een soort loser. Eenzaam enzo. Vind je dat niet spijtig?”

Mijn papa en mama houden blijkbaar wel van de kerk want ze zijn altijd gebleven tijdens het zingen.

Dat houd in dat mijn broertjes en zusjes Rick, Demi, Robin, Daan en Sanne heten (Iris heeft ook nog een broer en een zus).

En ik heb het altijd tegen ze gezegd (zonder er druk op te leggen, want ook zij moeten zelf kiezen): Mochten jullie kids willen, dan willen wij best wel hier en daar oppassen.

Yup. Iris word dan tante. En ik… Ik word dan Oom Gadget!

Je weet wel… zo een oom die altijd de nieuwste camera heeft haha!

En omdat een aantal van mijn bro’s en zusjes beginnen te snuffelen wat een huis nu eigenlijk echt kost zijn Iris en ik alvast aan het oefenen geslagen:

kinderenthumb

Zo. Volgende week het antwoord op de vraag: “Percy, gaan Iris en jij trouwen?”

Tot volgende week!

Percy

p.s. Mocht je nieuwe audio fragmenten willen ontvangen, meld je dan aan voor Post van Percy. Dat kan hier.

Dank voor het delen van mijn werk!

 

Als Ik Later Dood Ben

DIT KEER GA IK HET ECHT DOEN zei je laatst tegen jezelf.

Echt afvallen. Echt een andere baan vinden. Echt voor jezelf kiezen.

Maar vandaag zei je: Ach morgen. Dan begin ik ermee.

Nu even…

Niet.

Nu ‘even niet’ word morgen. Morgen word overmorgen en overmorgen word… Juistem; daar lig je opeens. In een gat in de grond.

Gegraven door de stagiaire van uitvaartverzekering DELA.

Terwijl je familie in de aula van het kerkhof aan de veel te dure negentig plakken cake staat te knabbelen (of honderdtwintig plakken als je het DELA GOLD MEMBER pakket hebt kunnen betalen) vraag jij – omhoog starend uit het vers gegraven gat – jezelf af:

“Waar praten de mensen over nu ik er niet meer ben?”

“Praten ze over mijn boek die ik nooit geschreven heb?”
“Over mijn theater optreden die ik nooit gedaan heb?”
“Die wereldreis die ik nooit gemaakt heb?”
“Of zullen ze het hebben over dat lied voor mijn geliefde die ik nooit ingezongen heb?”

“Wat was mijn leven? Hoe zal ik herdacht worden?”

En terwijl jij in de modder na ligt te piekeren over je leven begint die stagiaire zijn werk te doen:

Hij schept zo het zand je bakkes in!!!

No shame. No fame. Just another regular day at the office.

Daar lig je dan. In je nette kloffie. Natuurlijke Pokon te zijn voor moedernatuur.

Terwijl de stagiaire even pauze neemt van zijn zware taak – en wegloopt om verderop een Pokemon te vangen – treed je geest je lichaam uit.

Terwijl je omhoog zweeft zie je de mensen in de aula de jassen aantrekken. Ze zijn op weg naar de uitgang.

Wat doen ze? Ze schrijven iets op zie je… Iets in dat ene boekje bij de ingang. Over jou!

Dit is het moment dames en heren. Het moment waar men je in één zin zal samenvatten.

Zullen ze iets moois opschrijven?

IETS SUPER MEGA EPISCH LEGENDARISCH???

Zodra iedereen weg is zweef je naar beneden en open je zenuwachtig jouw levensboekje.

Hier heb je het om gedaan. DIT IS HET MOMENT!!!

Je begint te lezen. Er staat:

Aardige begrafenis. De cake was wel erg droog.
Groetjes,
Corry en Piet
(Wim kon niet komen. Die ging naar de Bingo).

Even snel tussendoor: Eens per week stuur ik boekentips, docutips en nieuwe artikelen naar mijn meest trouwe lezers toe. Ook ontvangen? Klik hierrrrrr…

Natuurlijke Pokon

Nee. Ik wil – als ik later dood ben – niet de boeken in om de te droge cake op mijn begrafenis!

DAT WIL IK NIET!!!!

Maar hoe zorg ik ervoor dat dat niet zal gebeuren?
Door 1: Cake van kwaliteit te serveren.
Of 2: Je leven ZO episch te leven dat zelfs de droge DELA cake te vreten is…

Maar hoe maak je een droge cake smaakvol?

Door je leven zo te leven dat je een inspiratie bent voor je medemens. Op spiritueel, relationeel, fysiek, financieel en intellectueel gebied.

Een voorbeeld te zijn voor ‘hoe het leven ook kan.’

Dit zodat men het op je begrafenis niet over de cake loopt te lullen… neeeeen.. ze hebben het over JOU!

Maar waarom doen we dat dan niet? Een episch leven leven.

Waarom nemen we niet de stappen om onze angsten te overwinnen? Waarom proberen we niet wat meer geld te verdienen zodat je op reis kan met de kids of met je ouwe vadertje?

Waarom is onze hoogste en belangrijkste doelstelling van vandaag om ‘op tijd uit bed te flikkeren.’

Why?

Ik denk omdat er geen externe druk heerst om ons persoonlijke leven echt blits en olijk te maken.

Dat DELA momentje, ach, dat duurt nog wel even zeggen we tegen onszelf.

En daarom kom je er mee weg om al je mentale krachten te investeren in de problematiek van Ludo en Janine (je weet wel: Goede Tijden Slechte Tijden) ipv te werken aan je eigen lange termijn verhaal.

Genaamd: Jouw Leven.

En dat dames en heren is het gevaar van deze eeuw. Niet ISIS. Niet de crisis. Niet de McDonalds… nee.

Jij en ik.

Wij zijn het grootste gevaar voor onszelf!

 

NIET MIJN PROBLEEM VRIEND

“Ja maar ja maar ja maar als JIJ de problemen hebt die IK heb Percy, nouuuuu JOH. DAN ZOU JE HET HEEL MOEILIJK HEBBEN HOOR!!

Ik hoor wat je zegt. Ik voel je.

Maar lees even verder lieve mede mensch:

Iedereen heeft excuses. Daar ben jij echt niet uniek in.

Dit zijn mijn excuses: “Ja maar ik moet aan de beademingsmachine in de nacht en gedeeltelijk overdag. Ja maar ik heb een spierziekte. Ja maar ik weeg maar 31 kilo. Ja maar ik leef van een uitkering. Ja maar ik moest kloppen want de bel deed het niet…”

De DELA graaft dat gat wel. De vraag die je jezelf moet stellen is: Hoe word ik er straks in gemieterd?

Wat zal men over mij schrijven in dat boekje?

Heb je je eigen GTST script geschreven?

Of ben je nooit verder gekomen dan die van Ludo en Janine?

Jim Rohn zei: “Life will reward the serious student”

Dus mijn vraag aan jou is: Hoe serieus ben je met je eigen leven?

Durf je vanaf nu de ‘juiste keuzes’ te maken? Dit zodat zelfs de stagiaire staat te janken terwijl hij de modder op je kist dondert?

Gaan we daar voor zorgen?

Ja? Echt?

Mooi.

Dan kom ik naar je begrafenis.

Maar owee als de cake niet te pruimen is…

p.s. Mocht je nieuwe audio fragmenten willen ontvangen, meld je dan aan voor Post van Percy. Dat kan hier.

Dank voor het delen van mijn werk!

 

Waarom Ik Geen Vrouwen Kus

Ik weet gewoon nooit wat ik moet doen als er een vrouwenmensch op mijn pad opduikt…

Moet ik bek kleffen? Één keer? Drie keer? Of doen we handje schudden?

Wat moet ik doen?!

Dit is wat er meestal gebeurd als ik een vrouwenmensch tegenkom:

  1. Ik kom vrouwenmensch tegen.
  2. “Hoi vrouwenmensch!” zeg ik dan.
  3. “Hallo mannenmensch” zegt ze dan.
  4. En dan… dan gaat het meestal TOTAAL EPISCH fout…

Bij stap vier gebeurt er namelijk dit:

Ik stap op vrouwenmensch af en maak een moeilijke schijnbeweging. Wil ze zoenen of handje schudden?

Voor de zekerheid doe ik beide.

Ik tuit mijn lipjes en steek OOK mijn hand uit. Dat ziet er ongeveer zo uit:

knuffelv1

Yup. Verwarring. Knetter veel verwarring.

Ik noem het: een lose-lose situatie.

Gelukkig giechelen vrouwenmensch en ik dan.

Samen. Om de spanning weg te lachen…

 

 

Drie keer kussen of?

Laat ik heel eerlijk zijn. Ik vind het gewoon niet relaxt om iedere vrouwenmensch die ik ontmoet op de wangetjes te zoenen.

Ik vind het vies. Ik vind het plakkerig. Ik wil het niet.

Maar aangezien het in Hollandia – in onze cultuur – de gewoonte is om drie keer iemands anders wang zeiknat te maken… doe ook ik gewoon maar mee.

MAAR! Dames en Heren… Ik ben ergens achter gekomen.

Een ontdekking.

EEN ZEER GROTE ONTDEKKING zou je kunnen stellen!!!

Ik heb namelijk geheime informatie verworven. Van vriendinnen en andere vrouwenmenschen.

Want wat blijkt?

 

Nee joh!!!! Liever niet!!

Ik ben erachter gekomen dat de meeste vrouwenmenschen – ik schat 110% – het helemaal niet fijn vinden om de wangen tegen elkaar aan te plakken. Om te zoenen.

Nee joh! Ze vinden het net zo vervelend als mij!!!

Want weet je wat de vrouwenmensch mij namelijk berichtte? Dit:

“Percy, ik heb er serieus een hekel aan, aan dat drie keer zoenen. Ik vind het zo vies altijd, al die mannen die ik dan moet kussen. Op verjaardagen, feestjes, oud en nieuw, op het werk etc.”

Of deze dan, een bericht van een ander vrouwenmensch:

“Perc, moet je horen. Ik als vrouw kus ook drie keer een andere vrouw bij een ontmoeting!!! Dus ik kus eigenlijk iedereen!! Man en vrouw. Ik heb daar echt zo een hekel aan!! Maar ik doe het maar want dat is wat men verwacht…”

Om even zeker te zijn van mijn onderzoek vroeg ik het afgelopen zondag ook op Snapchat aan mijn vrouwenmensch volgers.

Hier twee willekeurige antwoorden van de vrouwenmensch op Snapchat wat ze vinden van drie keer zoenen:

vrouw02

En nog eentje:

vrouw01

“KRIJG NOU DE KOLERE” dacht ik.

Maar ook dacht ik; AHA! Dit is mijn uitweg…

Dit is mijn kans om het tij te keren. Om het anders te gaan doen.

Want als ik het niet leuk vind, en de tegenpartij eigenlijk ook niet… waarom doen we het dan?

En is er niet een andere, betere manier?

Ja. Die is er…

 

Ik hou van vrouwen

Maar waarom doen we het eigenlijk? Dat zoenen terwijl de meeste het eigenlijk niet leuk vinden?

Because we are creatures of habit” zei T. Harv Eker.

Juistem. Omdat we het al simpelweg al jaren zo doen. Uit gewoonte.

En gewoontes veranderen is voor ons ooohhh zooo heeeeeeeeleemaal allememagisch moeilijk.

(Dezelfde reden waarom we naar verjaardagen gaan. Naja, niet iedereen…)

Maar wat als er nu een manier is die misschien wel veel beter werkt?

Een manier die ik wel fijn vind en de vrouwenmensch ook?

Een win-win situatie?

STEL JE VOOR!!!

Je moet van me weten; ik hou enorm van vrouwenmenschen. Ik ben verzot op ze.

Dat heb ik denk ik van mijn vader. Die houd ook heel veel van vrouwenmenschen.

Zoveel zelfs dat hij er drie keer opnieuw mee getrouwd is!!

Hij is er stapel gek op!

Oké. Wat kan ik doen ipv zoenen?

Ik kwam er niet helemaal uit, maar ik gaf niet op. Opzoek naar een betere manier. Ik heb gepiekerd. Gedacht. Gemediteerd.

En toen kwam dat ene moment: EUREKA!

De oplossing.

Dit is wat ik nu doe:

 

De zoen van 2016

Als ik nu een vrouwenmensch tegenkom die ik niet heeeeel goed ken dan doe ik gewoon een handje geven. Klaar. Niets geks aan.

Maar ken ik de vrouwenmensch iets beter dan doe ik… Knuffelen!

Yup. Dat is wat ik nu doe.

Een omhelzing! Een hug. Een dikke vette knuffel!

Veel minder nat. Veel minder ‘omdat het moet’ en veel oprechter!

En wat blijkt? De vrouwenmenschen op Snapchat zijn het ermee eens:

vrouw03

Er zijn echter drie vrouwmenschen die ik nog wel een zoen geef. Mijn moeder (en stiefmoeders; thanks pa!) mijn oude oma en natuurlijk Iris (als niemand kijkt… Want zo doen ze dat in Azië).

Zo. Nu weet je waarom ik geen vrouwen meer kus.

Niet omdat ik je niet mag, nee. Integendeel…

Maar juist omdat ik gek op je ben 😀

KNUFFEL!!!

knuffelv2

p.s. Mocht je nieuwe audio fragmenten willen ontvangen, meld je dan aan voor Post van Percy. Dat kan hier.

Dank voor het delen van mijn werk!

 

De Brenger van Slecht Nieuws

Dit is Genghis Khan: De heerser van het Grote Mongoolse Rijk (rond 1200).

genghis khan

De man die van iedere stam die hij tegenkwam gehakt maakte. DE reden waarom de Chinezen de Chinese muur hebben gebouwd.

Wat deed deze beste kerel als hij voor de poorten van een nieuw te veroveren stad stond?

Dan liet hij de vijand het volgende weten:

“Hallo sukkels! Het is mij! Opper Mongool: Genghis Khan.”

“Ik zit hier op mijn peerd en koekeloer tegen je super zielige stadsmuren aan. Ik kom vrouwen batsen, koppen van mannelijke rompen meppen en je stad innemen!!”

Een boodschapper van Genghis Khan kreeg vervolgens de opdracht om dit bericht te overhandigen aan de in het nauw gedreven vijand.

Want zo ging dat vroeger.

Dan werd er een boodschapper op pad gestuurd om het nieuws te verkondigen.

En wat gebeurde er dan met de boodschapper?

Als de boodschapper GOED nieuws met zich mee droeg dan werd hij door de ontvanger onthaald als een KONING!

Hij kreeg goed te vreten. Ontving grote gouden munten, vrouwen van vertier en… Ja ja. Nee. Dat was het wel.

Maar wat als de boodschapper SLECHT nieuws te verkondigen had?

Geen vreten. Geen gouden munten en geen vrouwtjes om mee te wip wappen.

Sterker nog; meestal werd zijn eigen kop van zijn romp geslagen!!!

Voor een boodschapper was het dus van levens groots belang om goed nieuws te verspreiden.

Dit omdat hij het anders er gewoon niet levend vanaf bracht…

Toen de boodschapper het slechte nieuws van Genghis Khan aan de vijand overhandigde wat denk je dat er met hem gebeurde?

Zijn kop vloog van zijn romp!

 

DOOD DE BOODSCHAPPER!

“Ja maar ja maar dat is toch niet eerlijk? Die boodschapper heeft toch niets gedaan?” hoor ik je zeggen.

“Waarom moest hij dan dood?”

In het boek ‘Volkomen Onlogisch’ legt gedragseconoom Dan Ariely heel mooi uit hoe dit in onze hersenpan werkt:

Wij, mensen – de slimste der zoogdieren – weten nog steeds geen onderscheid te maken tussen het slechte nieuws zelf en de persoon die dat nieuws brengt.

‘DON’T KILL THE MESSENGER’ schreeuwen we al gloeiende miljard miljoen jaar tegen elkaar…

Voor onze emoties, ons gevoel, komt het hierop neer:

Wie slecht nieuws brengt is het slechte nieuws geworden.

Dat was in de tijd van de Mongolen zo, en dat is nu – in de 21ste eeuw – niet heel veel anders…

 

Je bent wat je brengt

Genghis Khan is er niet meer, maar brengers van Het Slechte Nieuws hebben tand des tijds doorstaan.

Zo vertelde laatst iemand mij dat er bij zijn buurvrouw was ingebroken.

Op Twitter lees ik over een vermist kind. Op Facebook over een man die vreemd ging, een Efteling die racistische bezig schijnt te zijn, een onthoofding hier en een bomaanslag daar.

Over nieuwssites en TV zal ik maar niet beginnen…

Klopt. De persoon die dat bericht deelt is NIET het slechte nieuws. Dat ‘weet’ ik. Maar ik herhaal Dan Arley nog even:

Wie slecht nieuws brengt is het slechte nieuws geworden.

Daar maken we in onze emoties, dat wat we voelen en ervaren, geen onderscheid in…

Maar elkaar de kop eraf slaan doen ze alleen nog in de ‘zandbak.’

Wat wij nu doen? Wij beschaafde menschen?

Ik doe dit:

 

Billetjes kijken in de Hunkemöller

Laatst liep ik in de stad en zag ik een ‘bekende.’

Deze bekende heeft meestal veel te veel met zijn bakkes in het vat genaamd Het Slechte Nieuws gehangen.

Zo iemand die zijn verhaal begint met: “Heb je het al gehoord?”

Toen ik deze persoon zag dacht ik: “Ooooowwww nee. Een boodschapper van Genghis Khan. Dat is nooit goed nieuws…”

Mijn oerinstinct zei: PERC! NU! VLUCHTEN!

Ja maar waarheen dan?

EEN WINKEL IN!

Welke winkel? De winkel naast mij natuurlijk:

De Hunkemöller.

Tussen de groepjes meiden die samen giechelend stringetjes en bhtjes stonden te passen stond ik te schuilen voor het gevaar:

De Brenger van Slecht Nieuws.

percyartikel_illustratie_brengervanslechtnieuws

 

De formule van positief

Als je in aanraking bent gekomen met één slecht nieuws bericht moet je met tien, jawel… TIENNNN!!! positieve berichten in aanmerking zien te komen om je gevoel weer neutraal te krijgen aldus Dan Ariely.

De formule is dus: één slecht nieuws item + tien positief nieuws items = neutraal gevoel.

Dus als je een slecht nieuws bericht ziet en je wilt je ‘positief’ voelen dan moet je daarna keihard opzoek gaan naar twintig ‘positief gerichte’ berichten om je weer lekker te voelen.

DAT IS EEN FUCKING DAGTAAK!!

Nee inderdaad; niet te doen.

Daarom verban ik zoveel mogelijk (niet altijd, maar wel zoveel mogelijk wel) slecht nieuws uit mijn leven.

Ongeacht waar het vandaan komt…

In de praktijk houdt dit in dat ik mensen ontvolg op Facebook. Mensen die dingen delen die mij een kut gevoel geven.

En in de offline wereld ga ik gewoon niet in op sommige gesprekken. Dan ben ik plots Oost Indisch doof (super handig!).

Ow, en TV heb ik allang weggedaan. Dat scheelt ook heel HEEL VEEL.

Dit alles om mijn mentale bandbreedte meer en meer te richten op het positieve.

Om te focussen op datgene wat van belang is.

Wat mij energie geeft.

 

Wees alert mijn vriend!

Als ik – en ik hoop jij nu ook een beetje – nu wat deel met de wereld dan vraag ik mij het volgende af: Welke rol vervul ik nu? Ben ik de brenger van goed of slecht nieuws?

Wat laat ik voor gevoel achter bij mijn vrienden?

Een fijn gevoel? Een ondersteunend gevoel?

Zullen mijn vrienden mij willen omarmen als ze me zien aankomen of rennen ze massaal de Hunkemöller in?

“Mensen onthouden niet wat je zegt (of waar dat vandaan komt). Mensen onthouden hoe je ze laat voelen” – Dan Ariely.

Zo. Ik hoop dat dit artikel je niet een heel slecht gevoel heeft gegeven…

Wel?

Excuses daarvoor.

Maar dan weet je nu in ieder geval waarom het altijd zo verrekte druk is in de Hunkemöller als je weer eens door de stad sjokt…

Ik hoop je vanaf nu weer op straat te mogen zien!

TOT DAAR 😀

p.s. Mocht je nieuwe audio fragmenten willen ontvangen, meld je dan aan voor Post van Percy. Dat kan hier.

Dank voor het delen van mijn werk!